نقد و بررسی بازی Batman Arkham Knight

از تیتر تعجب نکنید. قصد نداریم چیزی از بازی را برایتان فاش کنیم؛ بلکه فقط قصد داریم بگوییم که شما با آخرین نسخه‌ از سری بازی های Batman Arkham مواجه هستید و دیگر خبری از ساخت ادامه‌ای از آن، توسطِ استدیوی خلاق Rocksteady نخواهید بود؛ منتهی قصد هم نداریم به همین دلیل، نگاه ترحم‌آمیز یا چیزی شبیه این به بازی بیاندازیم یا فقط از آن تعریف و تمجید کنیم. می‌خواهیم ببینیم بازی Batman Arkham Knight چه چیزهایی را در خود گنجانده، نقاط قوتش در کجاست و نقاط ضعفش شامل چه چیزی می‌شود. از همین‌جا اعلام می‌کنم که این مقاله اسپویل‌های اندکی از بخش‌های ابتدایی داستان خواهد داشت، پس اگر می‌خواهید یکی از سورپرایزهای جالب بازی را خودتان بفهمید بهتر است از خواندن بخشِ داستان صرف‌نظر کنید. همچنین صحبت کردن در مورد تاریخچه‌ی این سری و سابقه‌ی راک‌استدی و نحوه‌ی خلق بتمن و این جور چیزها را به مقاله‌های دیگر می‌سپاریم. اینجا فقط قرار است از “شوالیه‌ی آرکهام” صحبت بشود. اما قبل از همه چیز باید نگاهی داشته باشیم به پیش‌زمینه‌ی داستانی بازی تا بعد برسیم به سناریوی اصلیِ آن.

احتمالاً یادتان هست که در پایان بازی Batman Arkham City جوکر کشته شد. مهم‌ترین نکته در قبال جوکر این بود که بتمن موفق شد چهار بدل از جوکر پیدا کند و آن‌ها را زندانی کند. در طول داستان بازی هم گوردون نسبت به وجود این چهار نفر ابراز تعجب می‌کند. یکی از سورپرایزهای داستانی بازی در مورد این بدل‌هاست که شما را به شدت متعجب می‌کند. فعلاً جوکر را رها کنید تا دوباره به این مبحث برسیم.

9 ماه پس از مرگ جوکر، در ابتدای بازی شاهد حمله‌ی عده‌ای ناشناس به یک رستوران در گاتهام هستیم؛ افرادی که با ظاهری هولناک برای Scarecrow کار می‌کنند و حالا در پی تسلط بر گاتهام هستند. مطابق همه‌ی نسخه‌های این سری، بازی در یک شب اتفاق می‌افتد و حالا بتمن باید در شب هالووین با این پدیده‌ی عجیب مبارزه کند. اسکرکرو با پیامی اعلام می‌کند که قصد نابودی گاتهام را به وسیله‌ی بمب گذاری در سطح شهر و البته پخش گازهای سمی دارد. همین پیغام تهدید آمیز موجب تخلیه‌ی گاتهام و شش میلیون نفر از سکنه‌ی آن می‌شود. سکانس‌های ابتدایی بازی فوق‌العاده هستند و من حتماً این امر را در بین نکات مثبت بازی قرار خواهم داد. تلاش مردم برای فرار از گاتهام به شکل تلخی در بازی نمایش داده می‌شود؛ اتوبوس‌هایی که از حداکثر ظرفیت آن‌ها استفاده شده و مردم برای قرار گرفتن در داخل اتوبوس‌ها به سمت آن‌ها هجوم می‌برند. آن طور که پیداست گاتهام آن‌چنان به قهرمانش امید ندارد اما همان قهرمان به کمک یک عده انسان فداکار که در گاتهام مانده‌اند، می‌خواهد جلوی کسانی که قصد دارند این شهر را نابود کنند را بگیرد. کسانی که بعد از مرگ جوکر، نه ماه در گاتهام ساکت نشستند و مشغول برنامه‌ریزی برای نابودی این شهر شدند.

در این بین، سر و کله‌ی یک کاراکتر جدید با هویتی نامعلوم پیدا می‌شود. کاراکتری تحت عنوان Arkham Knight که شباهت‌های زیادی هم به بتمن دارد. لباسش و ابزارآلات جنگی‌ای که از آن‌ها استفاده می‌کند، نشان‌ می‌دهد وی بی‌شباهت با بتمن نیست. نکته‌ی جالب در مورد آرکهام نایت، ستایش‌های جالب او از بتمن است. احتمالاً با سیستم جالب بازی پس از هر بار مردن بتمن آشنا هستید؛ بله همان دیالوگ‌هایی را می‌گویم که آنتاگونیست‌های بازی بیان می‌کنند. در نسخه‌های قبلی جوکر با ادا و اطوارهای خاص خودش بالای سر جنازه‌ی بتمن حرف می‌زد و حالا در این جا نوبت آرکهام نایتیست که بتمن را در این جملات با لفظ‌هایی مانند “شوالیه‌ی تاریکی”، “قهرمان” و یا “افسانه” صدا می‌زند. آرکهام نایت در طول بازی چندین بار با بتمن مواجه می‌شود و پس از چندین بار فریب دادن و شکست بتمن، از وی دور می‌شود. این‌ها ایده‌های جالب Sefton Hill، کارگردان و نویسنده‌ی بازی، سعی دارد به بازیکن نشان بدهد که در این نسخه، بتمن با یک دشمن قوی‌تر از خودش مواجه می‌شود و شاید برای اولین بار در مقابل او در نهایت شکست بخورد. آرکهام نایت دقیقا به همین منظور ناشناس و مرموز باقی می‌ماند و همان طور که ذکر شد رفتارش، سوالات و تردیدهای زیادی را در مورد خود، در ذهن بازیکن باقی می‌گذارد.

همانند کل داستان‌هایی که برای بتمن در تمامی صحنه‌ها (بازی‌های ویدیویی، فیلم‌های سینمایی، کامیک بوک‌ها و…) رخ می‌دهد، در اینجا هم دشمنان بتمن سعی می‌کنند از افراد نزدیک به وی استفاده کنند. چیزی که انگیزه‌ی بتمن را برای رسیدن به اسکرکرو و همدستش آرکهام نایت بیشتر می‌کند، ربوده شدنِ باربارا یا همان اوراکل، دختر جیمز گوردون است. گوردونی که رئیس پلیس‌های گاتهام بوده و در این نسخه متوجه می‌شود که باربارا به بتمن برای رسیدن به اطلاعات مختلف کمک می‌کرده و همین امر باعث می‌شود که گوردون به تنهایی برای نجات دخترش اقدام کند. همین جاست که بازهم شاهد زمین خوردن بتمن هستیم، جایی که گوردون به بتمن ضربه می‌زند و در حرف‌هایش از عدم اعتماد مجدد به وی حرف می‌زند. با دیدن این کات‌سین بازهم بازی شما را در موقعیتی جدید قرار می‌دهد؛ موقعیتی که در آن رسما حس می‌کنید با یک کاراکتری تنها مواجه هستید که کسی از او حمایت نمی‌کند و رسماً به جز یک خدمتکار که سال‌ها در خانواده وین خدمت می‌کرده و یک کارمند وفادار به نام لوسیوس فاکس در شرکت وین، کسی را در کنار خود نمی‌بینید.

خطر اسپویل در این بخش!

همان طور که ذکر شد بازی سکانس‌های ابتدایی فوق‌العاده‌ای را در خود گنجانده اما چند ساعت ابتدایی داستان حوصله سربر است تا وقتی که با یک سورپرایز بزرگ برمی‌خورید. در طول انجام یک مأموریت به شکل عجیبی با جوکر برخورد می‌کنید که به شما شلیک می‌کند. چند ثانیه تعجب خواهید کرد اما بعداً متوجه خواهید شد که آن جوکر یک توهم است. توهمی که البته وجودش برای بتمن گران تمام خواهد شد. جوکر را در طول بازی و حتی در روند گیم‌پلی هم می‌بینید که برای خودش حرف می‌زند، از خاطره‌های قدیمی‌اش و حتی وقایع آرکهام سیتی صحبت می‌کند. جوکر یک توهم عجیب است که باعث اختلال در کارهای بتمن در حساس‌ترین مواقع ممکن می‌شود. در واقع بازی می‌خواهد به شما بگوید که بتمن هیچ‌گاه بدون جوکر نمی‌تواند زندگی کند. در واقع جوکر بخشی از وجود اوست و این نکته برای شما در طول بازی با یک واقعیت هولناک اثبات خواهد شد. جوکر را در طول گیم‌پلی و حتی گشت و گذار در گاتهام می‌توانید ببینید که بر روی لبه‌پل یا کاپوت ماشین‌های پلیس نشسته است! جوکر دقیقا همان کاراکتر فان ولی مهم بازی است؛ کاراکتری که در حساس‌ترین مواقع ممکن، توهماتش گریبان گیر بتمن می‌شود، کاراکتری که مسخره‌بازی‌هایش در توهمات بتمن هم تمامی ندارد. شاید باور نکنید ولی جوکر بهترین بخش داستان این بازیست!

گفته شد که داستان این بازی در ابتدا شاید زیاد جذبتان نکند اما در ادامه آن‌قدر فوق‌العاده می‌شود که شاید برایتان حتی از آرکهام سیتی هم جذاب‌تر باشد. دشمنانی که بی‌رحم‌تر از قبل شده‌اند و همانند امثال پنگوئن ضعیف نیستند. دشمنانی که مسلح به مجهزترین سلاح‌ها هستند و هولناک به نظر می‌رسند. در طول بازی با پیغام‌های آرکهام نایت و اسکرکرو زیاد مواجه می‌شوید. اسکرکرو یک کاراکتر بی رحم است همانند خیلی از آنتاگونیست‌های دیگر و شاید مهم‌ترین نکته قابل توجه در مورد وی، ظاهر ترسناکش باشد. اما آرکهام نایت از آن طرف مرموز به نظر می‌رسد و بتمن را تحسین می‌کند. فکرش را بکنید بعد از شکست دادنِ تعدادی از افرادش توسط بتمن، وی هنوز هم به قول خودش قهرمانِ گاتهام را تحسین می‌کند. آرکهام نایت یک کاراکتر بذله‌گو همانند جوکر یا یک شخصیت فوق‌العاده بی رحم همانند اسکرکرو نیست. وی یکی از بهترین دشمنانی ست که برای بتمن خلق شده است؛ پس این را هم جزء نکات مثبت بازی قرار می‌دهیم. یک امتیاز برای راک‌استدی که یک کاراکتر جدید را آن‌قدر خوب خلق کرده است.

سیستم گیم‌پلی بازی نسبت به نسخه‌های قبلی تحول بزرگی داشته و آن هم چیزی جز Batmobile نیست. در بالا ذکر شد که دشمنان بتمن در این نسخه از ابزارآلات جنگیِ پیشرفته‌ای استفاده می‌کنند. تانک‌ها همین ابزارآلات هستند که با خلق بت‌موبیل، آن‌ها هم وارد بازی شده‌اند. هنگامی که در بت‌موبیل می‌نشینید، رسماً با یک هیولا مواجه هستید که هر چیزی را که در سر راهش باشد از بین می‌برد؛ این قدرت بت‌موبیل، باعث استفاده آن در سایر نقاط گیم‌پلی می‌شود. پس فکر نکنید که کار شما با این وسیله در مبارزه با تانک‌ها یا رفتن به این‌ور و آن ور خلاصه می‌شود. این طور نیست؛ بعضی وقت‌ها ناچارید برای رسیدن به مقصد با بت‌موبیل از پشت بام‌ها عبور کنید! نکته‌ی دیگر در مورد بهترین سلاح بتمن، خلق معماهای جدید توسط راک‌استدی است که عبور از آن‌ها بدون بت‌موبیل امکان پذیر نیست. به طور مثال در بخشی از گیم‌پلی بازی بتمن در یک آسانسور گیر می‌کند؛ آن وقت ناچارید کنترل بت‌موبیل را با ریموت در دست بگیرید و آسانسور را بالا بیاورید. در جایی دیگر از بازی، بتمن توسطِ چند سرباز که آماده‌ی شلیک هستند محاصره شده و هیچ رقمه نمی‌تواند کاری کند. آن موقع نوبت شماست که با بت‌موبیل از یک پارکینگ طبقاتی بر روی یک پشت بام دیگر پروید و با سلاح‌های بت موبیل کار آن سربازها را بسازید! مبارزات بت‌موبیل با تانک‌ها حقیقتاً جذاب نیست اما اینکه بعضی وقت‌ها پیشروی گیم‌پلی بدون وجود بت‌موبیل غیر ممکن است، آن را جذاب کرده به طوری که از آن لذت خواهید برد.

سیستمِ مبارزاتِ بت‌موبیل محدود به سه نوع مبارزه می‌شود. یکی تعقیب و گریز که باید در حین حرکت دشمن را نابود کنید، یکی مبارزه با تعدادی تانک که در این نوع مبارزه باید از حالتِ Battle Mode بت‌موبیل استفاده کنید؛ یعنی به سمت تانک‌های دشمن شلیک کنید و البته از جاخالی دادن یا به اصطلاح “Doge” استفاده کنید. بازی در هنگامِ قفل شدن تانک دشمن بر روی بت‌موبیل به شما هشدار می‌دهد و در اینجا باید از دوج دادن برای جلوگیری از آسیب دیدن بت‌موبیل استفاده کنید. سومین راه مبارزه با بت‌موبیل استفاده از مخفی‌کاری است که این امر برای مبارزه با قدرتمند‌ترین تانک‌های دشمن یا به عبارتی کبرا تانک‌ها طراحی شده است. ظاهراً تنها راه از بین بردن کبرا تانک‌ها تنها با استفاده از مخفی‌کاری و زدن آن‌ها از پشت ممکن خواهد بود چون شما به هیچ وجه نه تواناییِ زدن آن‌ها را از جلو دارید نه می‌‌توانید برای خارج شدن از تیررس آن‌ها از Doge استفاده کنید.

همه‌ی این‌ها مقدمه‌ای بود برای این که بگویم بت‌موبیل چیزِ جالبی است، به گیم‌پلی بازی تنوع بخشیده و بازیکن در آن احساس ابهت می‌کند. در واقع بت‌موبیل شاید الزامی‌ترین اِلمانِ ممکن برای آرکهام نایت بود اما همین الزامی‌ترین چیز، شاید بزرگ‌ترین ضعف آن هم باشد! بت‌موبیل با این که هر چیزی که سر راهش باشد را نابود می‌کند اما سیستم کنترل آن با ضعف‌هایی مواجه است و علاوه بر این، گاهی وقت‌ها واقعاً حوصله‌ی شما را بر اثر انجام فعالیت‌های تکراری سر می‌برد و کنترل آن هم در بعضی تعقیب و گریزها برای شما دردسرساز می‌شود؛ اما با همه‌ی این مشکلات، بت‌موبیل همراه دوست داشتنی برای بتمن به شمار می‌رود. نکته‌ی جالب در مورد ماشین بتمن، این است که شما به هیچ عنوان نمی‌توانید برای فرار از درگیری‌ها از آن پیاده شوید. واضح تر بگویم اگر بت‌موبیل را وسط یک نبرد رها کنید بتمن به شما هشدار می‌دهد که باید دوباره سوار بت‌موبیل شود و آن را نجات دهد؛ یعنی بت‌موبیل حتی اگر بدون سرنشین باشد و نابود شود، بازی برای شما از چک پوینت قبلی آغاز خواهد شد.

سیستم مبارزات عادی بازی همانند نسخه‌های گذشته بسیار شیرین و لذت بخش است. همان سناریوی قشنگِ ضربه زدن و دفاع کردن که بعضی وقت‌ها باید از کمبو‌ها هم در آن استفاده کنید. یکی از جالب‌ترین بخش‌های بازی که چندباری با آن مواجه می‌شوید سیستم مبارزات بازی به صورت تیمی‌ است که در طول آن توانایی زدن فنون را با کاراکتر همراه خود دارید.

بازی برخلاف نسخه‌های قبل (مخصوصا Arkham Origins که البته ساخته‌ی راک‌استدی هم نبود) از تعداد باس‌فایت‌های کمتری برخوردار است اما تنوع دشمنان در این نسخه بیشتر شده که می‌تواند گیمر را تا حدودی به چالش بکشد. حضور دشمنانی که نسبت به بقیه هیکل درشت‌تری دارند و یا کسانی که افراد بی‌هوش شده توسط بتمن را دوباره به هوش آورده و به سراغ شما می‌فرستند، باعث ایجاد چالش در سیستم مبارزات بازی می‌شود. پیشرفتِ قابل توجه هوش مصنوعی دشمنان نیز در تمامی درجات سختی، از جمله ویژگی‌های مثبت سیستم مبارزات آن به شمار می رود. برخلاف نسخه‌های قبل آن‌ها زیرزمین را هم چک می‌کنند تا اگر آنجا مخفی شده باشید، کارتان را بسازند! یکی دیگر از مکانیزم‌های جدید بازی این است که برای رفتن به کانال های زیر زمین، می‌توانید به وسیله‌ی Grapple وارد این کانال‌ها شوید. یکی از ویژگی‌های خوب AO، صحنه‌های کارآگاهی آن بود که می‌توانستید وقایع را بازسازی کنید. این اتفاق در این نسخه هم افتاده و چند جا باید به دنبال مدرک بگردید تا بتوانید صحنه‌ی وقوع یک حادثه را بازسازی کنید. چند بار گفته شد که اسکرکرو و آرکهام نایت از وسایل نظامیِ پیشرفته استفاده می‌کنند. همین اتفاق باعث شده که حتی در آسمان هم به دلیل وجود مسلسل‌های اتوماتیک و روبات‌های پرنده‌ای که در آسمان پرواز می‌کنند، چندان احساس امنیت نکنید. البته بازی در اواسط خود به شما اجازه می‌دهد که به وسیله‌ی یک دیوایس این وسایل برای برای یک دقیقه غیرفعال کنید.

50 درصد بازی به ماموریت‌های فرعی مرتبط هستند که تنوع بسیاری دارند. نکته‌ی جالب در مورد این مأموریت‌های فرعی وجودِ یک سناریوی تقریبا جدا از داستان اصلی برای آن‌هاست. مأموریت‌هایی که می‌تواند به جلوگیری از سوءاستفاده سارقان یک بانک از وضعیت گاتهام باشد یا گشتن به دنبال یک موجود عجیب و غریب که مشخص نیست چطوری سر و کله‌اش در شهر پیدا شده است! این 50 درصد قطعا فوق‌العاده خواهد بود زیرا حتی شما را مجاب به مبارزه با باس‌فایت‌ها هم می‌کند!

بازی همانند نسخه‌های قبل از Unreal Engine 3 استفاده می‌کند اما تیم راک‌استدی توانسته بهترین بازده گرافیکی را از این انجین بگیرد. صحبت‌ کردن و تحسین در مورد ویژگی‌های گرافیکی شاید زیاد امر مهمی نباشد اما بازی آن‌قدر از لحاظ بصری و طراحی محیط و کاراکترها فوق‌العاده است که نیازی به صحبت در این مورد نیست. شاید تنها نکته‌ای که بتوان در مورد آن صحبت کرد وجود افت فریم در هنگام رانندگی با بت‌موبیل است که حتی بعد از آپدیت هم شاید برایتان پیش بیاید. شاید در کل مهم‌ترین نقص گرافیکی بازی عدم اجرای روان بازی در هنگام گلاید یا بعضاً رانندگی با بت‌موبیل باشد. چیزی که دیجیتال فاندری هم در تحلیل خود به آن اذعان می‌کند.

Batman: Arkham Knight یک تجربه‌ی ناب و استثنایی از لحاظِ گرافیکی است. البته فراموش نکنیم که نسخه‌ی PC آن مشکلات زیادی داشت اما تجربه‌ی بازی بر روی PS4 با رزولوشن 1080p فوق‌العاده خواهد بود. دیجیتال فاندری در تحلیل خود ادعا می‌کند که بازی می‌توانست عملکرد بهتر و روان‌تری را در هنگام پرواز یا گلاید داشته باشد؛ علاوه بر این باید راک‌استدی را تحسین کرد که با آنریل انجین 3 توانایی خلق یک بازی با طراحی بصری فوق‌العاده را داشته است؛ بازی‌ای که دارای نورپردازیِ قابل توجهی بوده و البته از افکت‌های جالبی نظیر باران بهره‌مند است.

شاید باور نکنید اما همان Batman Arkham Origins که ضعیف‌ترین نسخه‌ی سری آرکهام محسوب می‌شود، در موفقیت بتمن آرکهام نایت تاثیر به سزایی داشته است. راک‌استدی متوجه شد که ادامه دادن راه آرکهام سیتی حتی در صورت وجود یک داستان خوب و یا عالی، نمی‌تواند منتقدان را جذب کند. به همین دلیل به سراغ پیاده سازیِ یک ایده‌ی جدید در بخش گیم‌پلی رفت و محتوای اصلی آن را به همین “ایده‌ی جدید” سپرد؛ بله بت‌موبیل را می‌گویم. بت‌موبیلی که به شکل جالبی وجودش برای آرکهام نایت اجباری بود اما همین چیز اجباری شاید بزرگ‌ترین ضعف این بازی را تشکیل دهد. بازی گرافیک فوق‌العاده‌ای از لحاظ طراحی دارد، گیم‌پلی، معماها و سیستم مبارزاتش همچنان جذاب هستند، یک داستان فوق‌العاده با کاراکترهای خوب و یا حتی خاکستری دارد و سورپرایزهای بزرگی را برای مخاطبان رو می‌کند و در کل Arkham Knight یک بازی فوق‌العاده است که می‌تواند برای شما حتی از آرکهام سیتی هم جذاب‌تر باشد. برای من که تا اینجا این گونه بوده و حسابی از آن لذت برده‌ام؛ اما افسوس که مشکلات بت‌موبیل و مشکلات کوچک افت فریم ریت بازی باعث می‌شود که نتوانم آن را با یک نمره ده راهی کنم اما خب یک نقد هیچ‌وقت چیز خیلی مهمی نیست. این بازی برای من فوق‌العاده است اما نمی‌توانم از مشکلاتش چشم‌پوشی کنم. مشکلاتی که به هیچ عنوان عالی بودن بازی را زیر سؤال نمی‌برند؛ پس حتی اگر مشکلات اذیتتان می‌کند بازهم دلیل نمی‌شود که از بتمن آرکهام نایت لذت نبرید.

نویسنده: محمد سپهری