چرا Red Dead Redemption 2 بازی تاریخی بهتری از اساسینز کرید است؟

مدت‌هاست که بازی‌های اساسینز کرید به‌عنوان یک کلاس درس تاریخ در نظر گرفته می‌شوند و حتی بارها دیده‌ایم که معلم‌ها برای نمایش یک دوره تاریخی مشخص از این سری کمک گرفته‌اند. تمام این شور و اشتیاق باعث نمی‌شود تا Assassin’s Creed را یک بازی تاریخی بنامیم و در این مطلب به این نکته می‌پردازیم که چطور بازی Red Dead Redemption 2 عصاره یک دوره تاریخی را به بهترین شکل بازنمایی می‌کند و در نهایت نتیجه بهتری از بازی نقش‌آفرینی یوبی سافت ارائه می‌کند.

رد دد ریدمپشن 2‌ روی کاغذ یک اثر تاریخی نیست و راک‌استار هم آن را کلاس درس تاریخ نمی‌داد؛ برعکس اساسینز کرید که همیشه خود را به‌عنوان یک اثر تاریخی می‌شناسد. سری بازی نقش‌آفرینی یوبی سافت به مکان‌ها و دوره‌های تاریخی مختلفی سر زده است. از مصر باستان گرفته تا حتی عصر وایکینگ‌ها در Assassins Creed Valhalla، هرکدام به شیوه‌ای تاریخ واقعی بشر را بازنمایی کرده‌اند. در واقع نمی‌توان اساسینز کرید ساخت و گفت که به تاریخ آن نمی‌شود توجه کرد؛ هرچند که بازی‌های جدید این سری، خلاف آن را ثابت کردند.

تدریس تاریخ چطور باید باشد؟

نمی‌توان بعد آموزشی بازی‌های اساسینز کرید و به‌خصوص حالت تور تفریحی یا Discovery که اطلاعات جامعی از لحاظ تاریخی می‌دهد را دست‌کم گرفت. این سری هم حالت آموزشی و هم حالت تفریحی پیدا کرده‌اند؛ اما آیا سبک آموزشی که توسط بازی سندباکس یوبی سافت ارائه می‌شود از لحاظ تاریخی مناسب است؟ شواهد نشان می‌دهد که این سری در مقابل Red Dead Redemption 2 از لحاظ ارائه یک تجربه تاریخی جامع کم می‌آورد. هر دو شیوه خود را برای خلق رویدادهای تاریخی دارند؛ اما یکی بدون شک یکی از دیگری موفق‌تر است.

• 10 کاری که نباید در بازی Red Dead Redemption 2 انجام دهید

شخصاً به‌عنوان یک معلم زبان انگلیسی، هنگام تدریس خود را وادار می‌کنم که به ساده‌ترین و روان‌ترین شکل محتوای درسی را به زبان‌آموزان ارائه کنم. این کار ساده‌ای نیست و هر کسی نمی‌تواند معلم باشد؛ بلکه قوانین مشخصی وجود دارند که همگی برای هر فرد و هر رده سنی مناسب نیستند. من همیشه هنگام تمرین نوشتن به دانشجو می‌گویم که هر آنچه می‌خواهد بنویسد را کوتاه کند؛ اما کیفیت و عمق آن را افزایش دهد. اگر می‌خواهید یک محتوای روایی در متن استفاده کنید، اگر نقل‌قول استفاده می‌کنید یا شخصیت در متن به کار می‌رود؛ حتماً عمق به خصوصی به آن‌ها ببخشید.

انتخاب یک بخش کوچک از یک عنوان بزرگ و بسط دادن آن بسیار جذاب‌تر از آن است که یک محتوای طولانی را بدون عمق به مخاطب چشاند. اگر می‌خواهید بدانید شکسپیر در هملت چه می‌گوید، کافی است همان شروع نمایش‌نامه را بررسی کنید و خواهید دید که او چه عمقی به این چند خط اولیه بخشیده است. مستندهای نتفلیکس را تماشا کنید و می‌بینید که اگر مستند در مورد سیستم حقوقی آمریکا است؛ تنها یک پرونده انتخاب شده و تا پایان شرح داده می‌شود. این چیزی است که در یک بازی ویدیویی به آن «برش عمودی» می‌گویند؛ اینکه شما بتوانید یک مرحله یا بخش را طوری پر از محتوا کنید که بتواند با مخاطب ارتباط بسیار نزدیکی برقرار کند.

Red Dead Redemption 2 یک بازی تاریخی

توسعه‌دهندگان هنگام ارائه توضیحات به سرمایه‌گذاران در ابتدای پروژه، کار مشابهی را انجام می‌دهند. آن‌ها یک بخش را تا می‌توانند پر از محتوا می‌کنند و سپس آن را به سرمایه‌گذار نشان می‌دهند. همین نکات در مورد تاریخ نیز صدق می‌کند. می‌توانید هزاران نکته تاریخی را در مورد هزاران مکان و شخص و رویداد به فردی بگویید و خواهید دید که این هیچ تأثیری روی او نخواهد گذاشت. کافی است یک نکته و یک داستان کوتاه از تاریخ را انتخاب کنید و وارد عمق آن شوید؛ خواهید دید که چطور فرد مقابل با چشمانی باز و کنجکاو پای صحبت شما می‌نشیند. اینجاست که بازی Red Dead Redemption 2 موفق می‌شود و اساسینز کرید به همان اثر خسته‌کننده و بی‌تأثیر تبدیل می‌شود.

رد دد ریدمپشن 2 روی گروه از شخصیت‌ها و به‌خصوص آرتور مورگان در گروه تبه‌کار ون در لیند تمرکز می‌کند. این بازی در هرلحظه، واقعیت‌های تاریخی را به واضح‌ترین شکل بازنمایی کند. خبری از مکان‌های تاریخی مانند استون‌هنج یا اهرام ثلاثه نیست؛ اما بازی‌کننده کاملاً حس می‌کند که در یک دوره تاریخی به‌خصوص زندگی می‌کند. با چالش‌های آن دوره دست و پنجه نرم می‌کند، آدم‌های اطرافش را می‌شناسد؛ او می‌داند که این پایان قرن نوزدهم میلادی است. همه‌چیز و تمام جزئیات طوری نمایش داده می‌شود که انگار ما به بخشی از آن دوره تاریخی تعلق داریم. برعکس اساسینز کرید که ارتباط گرفتن با آن فضای تاریخی به‌هیچ‌عنوان ساده نیست.

• چرا Red Dead Redemption 2 اثری ناامیدکننده است؟

یوبی سافت از لحاظ فنی یک فضای بی‌نظیر می‌سازد؛ اما آن فضا از لحاظ تاریخی و اجتماعی توخالی است. هر گوشه مصر باستان بازی Assassin’s Creed Origins را سر بزنید، یک‌صدا خواهید شنید و یک نوع آدم می‌بینید. هیچ بهایی به جنبه‌های اجتماعی آن دوره تاریخی داده نشده است. در سوی دیگر، ماجرای احساسی آرتور مورگان در طول بازی Red Dead Redemption 2 هر بار از لحاظ تاریخی و اجتماعی غنی‌تر می‌شود. بعد روانی شخصیت مورد بررسی قرار می‌گیرد و سپس تمام زندگی او به یک‌باره به آن دوره تاریخی گره می‌خورد و این‌طور است که او درس تاریخ به ما می‌دهد. بازی نقش‌آفرینی یوبی سافت تنها پر از اطلاعاتی است که نمی‌توان آن‌ها را به هم گره زد و درسی از آن‌ها گرفت.

سخن نهایی

بازی‌های اساسینز کرید می‌توانند با کوتاه کردن دوره تاریخی به موفقیت برسند. کافی است تنها شش ماه از یک دوره روایت شود. بخش کوچکی با جزئیات زیاد و محتوای عالی آماده شود. خواهید دید که هیچ بازی نمی‌تواند به‌پای آن برسد؛ اما در حال حاضر تنها یک جهان از هم گسیخته را می‌بینیم که با داستان و شخصیت‌های کلیشه‌ای پر شده و در نهایت هیچ ارتباطی با آن دوره برقرار نمی‌کنیم؛ چیزی که رد دد ریدمپشن 2 به‌خوبی از پس انجام آن برآمده است. بازنمایی تاریخی راک‌استار در این بازی، به‌مراتب با جزئیات بیشتر پیش می‌رود و این نشان می‌دهد که راک‌استار در بازنمایی، تبحر خاصی دارد.

در پایان لازم است اشاره کنیم که هدف این یادداشت، کم کردن ارزش بازی اساسینز کرید یا انتقاد از افرادی نیست که این سری را بازی می‌کنند. این مقایسه با توجه به شواهد موجود انجام شد و می‌توان آن را تا فردا هم ادامه دهیم؛ اما همانند نکته‌ای که بیان کردم، هیچ‌گاه سراغ محتوای طولانی بی‌هدف نروید. نظر شما چیست؟ آیا Red Dead Redemption 2 بازی تاریخی بهتری است؟‌

مطلب اقتباسی از یادداشت PCGAMESN با شرح و بسط بیشتر است.