چرا Red Dead Redemption 2 اثری ناامیدکننده است؟

بازی Red Dead Redemption 2 بدون شک جزو برترین بازی‌های چند سال اخیر است که به سختی می‌توان رخنه‌ای در آن پیدا کرد. این بازی بهترین مثال برای شیوه‌ی تولید عناوین قدیمی است که بر پایه عناوین قبلی و تجربه‌ی باارزش راک‌استار ساخته شده، اما چندان تغییری در آن المان‌های کلاسی ایجاد نمی‌کند. همچنان می‌توان صفاتی مانند فوق‌العاده یا پرمایه را برای بازی به کار برد، اما آیا این اثر جهان باز، لایق تمام تعریف و تحسین‌ها است؟ جف گراب، گزارشگر و تحلیل‌گر مشهور رسانه‌ی Venturebeat نظر دیگری دارد!

آنچه در ادامه خواهید خواند، یادداشتی بحث‌برانگیز از جف گراب است که اخیراً اسم او به دلیل افشاگری‌های بزرگ، روی زبان افتاده است. دقت کنید که این مطلب ارتباطی به نظر شخصی نویسندگان پارسی گیم ندارد و تنها به دنبال بررسی بازی از دیدگاهی تازه است که ممکن است به مذاق شما خوش نیاید. اگر طرفداران Red Dead 2 هستید، بهتر است این استدلال جدید را هم بشنوید! ادامه‌ی مطلب از دید اول‌شخص و به زبان آقای گراب بیان می‌شود تا درک بهتری از صحبت‌های او پیدا کنید.

چرا Red Dead Redemption 2 ناامیدکننده است؟

من از بازی لذت می‌برم، اما به طرز پیاپی مرا ناامید می‌کند و انتظار اثری متفاوت را داشتم. در مورد کنترل‌های بهتر صحبت نمی‌کنم، بلکه انتظار داشتم که راک استار دنیایی را بسازد که به فعالیت‌های بازی‌کننده واکنش نشان دهد. در حالی است که استودیو رویدادهای ثابت و از پیش تعیین‌شده را طراحی کرده که اگر چه قابل‌توجه هستند، اما نمی‌تواند جلوی حس قدیمی آن را بگیرد، انگار که بازی همچنان درگذشته به سر می‌برد. در سوی دیگر راک استار بدون هدف خاصی به دنبال دستیابی به رئالیسم است و این در حالی است که سیستم‌های کافی برای آن طراحی نشده است.

اوایل بازی Red Dead Redemption 2 است که شما و اعضای گروه، رقیب بزرگی را حذف می‌کنید. پس‌ازآنکه تیراندازی و نبرد تمام می‌شود، داچ که رهبر شما است، دستور غارت یک خانه‌ی نزدیک را می‌دهد. شما آرتور را به سمت خانه می‌برید و یک سری از کمد‌ها را چک می‌کنید و باید تک‌تک کشوها را بازکنید و هر بار یک آیتم را بردارید که این روند فوق‌العاده آرام پیش می‌رود. این فرایند دردناک و دشوار است و تازه اگر بدانید چطور باید آن‌ها را بازکنید.

می‌دانم که راک استار برای خلق انیمیشن‌های متفاوت زحمت‌کشیده و آرتور مورگان مانند یک ربات عمل نمی‌کند و انیمیشن‌ها کاملاً واقعی است؛ اما به عنوان کسی که آرتور را کنترل می‌کند، هیچ‌کدام از این کارها حس واقعی برای من ندارد. وقتی‌که دنبال کلیدهایم می‌گردم، فرایندی شلوغ را دنبال می‌کنم و با سراسیمگی تمام محیط را می‌گرفتم و تازه این منزلی است که با آن آشنا هستم. اگر به دنبال غارت خانه‌ای در وسط کوهستان بودم و تازه یک گروه از هفت‌تیرکش‌ها را کشته‌ام، قطعاً با آرامش این کشوی‌ها را باز نمی‌کردم.

مشکل آن است که هر چه بیشتر انیمیشن به شخصیت اضافه می‌کنید، بیشتر به جزئیاتی دقت می‌کنم که با زندگی واقعی یکسان نیست. فکر می‌کنم به همین دلیل است که بازی Assassin’s Creed: Odyssey اصلاً سعی در پویانمایی تمامی وقایع و اعمال ندارد. واضح بگویم: مشکل من خسته‌کننده بودن جستجو در بازی نیست، بلکه مشکل آن است که راک استار فکر می‌کند به هدفش دست پیداکرده، اما واقعاً نتوانسته حسی واقعی ارائه دهد. این واقعیت‌گرایی و رئالیسم نیست.

پارادوکس انتخاب

قوه‌ی رئالیسم بازی Red Dead Redemption 2 به‌طور مداوم مورد سؤال قرار می‌گیرد. هنگامی‌که بازی‌کننده مجبور به انتخاب می‌شود، آنگاه مشکلات بیشتر نمایان می‌شوند. واضح است که در رد دد 2، گزینه‌های بیشتری در اختیار شما قرار می‌گیرد که هر بار تحمل بازی را سخت‌تر می‌کند. تعامل با شخصیت‌ها و افراد یکی از راه‌های گزینش در بازی است و جالب است که می‌توان با شخصیت‌های دیگر بدون استفاده از خشونت ارتباط برقرار کرد. می‌توانید به کسی سلام کنید، او را تهدید کنید یا حتی به او شلیک کنید.

این سیستم در تئوری بی‌نقص است، اما در واقعیت آن اندازه آزادی عمل را ارائه نمی‌کند و به من یادآوری می‌کند که نمی‌توانم هر کاری دلم بخواهد انجام دهم. واضح است که می‌شود فردی را آن‌قدر تهدید کرد تا با من بجنگد، اما نمی‌توان با سلام کردن به کسی، به آن فرد نزدیک شد. برای نمونه نمی‌توان فردی را گول زد تا کارهایتان را انجام دهد یا به آن‌ها دروغ گفت تا دنیای بازی را به هم بریزند.

بسیاری از ویژگی‌های جدید بازی Red Dead Redemption 2 جذاب است. جالب است که می‌توانم یک قطار را بدزدم، تمام نگهبانان را بکشم و سپس یک‌به‌یک مسافران را غارت کنم، اما چرا نمی‌توانم سرعت قطار را افزایش دهم و از آن به پایین بپرم تا هنگام فرار از پلیس، بتوانم حواسشان را پرت کنم؟ پارادوکس انتخاب آن است که شما هر چه آزادی عمل بیشتری به بازی‌کن می‌دهید، بازی‌کننده بیشتر به فکر کارهایی می‌افتد که نمی‌تواند انجام دهد. برای نمونه بازی دارای درهای قفل شده است که نمی‌توانید آن‌ها را بازکنید، زیرا که راک‌استار برای شما تصمیم گرفته کدام در را بازکنید و به کجا حمله کنید و از کدام در وارد شوید.

این پارادوکس هنگامی که مأموریت‌ها را دنبال می‌کنید، بدتر می‌شود و آنگاه می‌بینید که راک‌استار تمامی مراحل را به طرز خطی چیده و کار شما آن است که شخصیت را حرکت دهید و همه‌چیز خود به خود پیش می‌رود.

Red Dead Redemption 2 میراثی برای آیندگان ندارد

دلیل اینکه بازی Red Dead Redemption 2 اثری ناامیدکننده به نظر می‌رسد، این است که تمامی مشکلات ناشی از آن است که بازی مبتنی بر سیستم‌های جدید نیست. معلوم است که بازی یک سری سیستم‌ها دارد، اما آنچه باعث جان دادن به این دنیای وسیع شده، طراح منحصربه‌فرد راک‌استار است. دیده‌ام عده‌ای بازی را با سریال درام علمی تخیلی West World مقایسه می‌کنند و اینجا باید بگویم که بازی هیچ ارتباطی با این سریال ندارد.

هر دو یک ساعت کوکی با دستانی بسته و از پیش تعیین‌شده هستند، اما این دلیلی است که مردم به پارک وست ورلد می‌روند. آنها به این مکان سر می‌زنند، زیرا که می‌توانند روی آن تأثیر بگذارند. شخصیت‌های رباتیک که توجه را به خود جلب می‌کنند، دارای سیستم‌های عمیقی برای پاسخ دادن و واکنش نشان دادن به تصمیمات فرد هستند. این باعث می‌شود تا تجربه‌هایی منحصربه‌فرد و مخصوص یک فرد از دل یک داستان از پیش تعیین‌شده بیرون بیایید. رد دد 2 نمی‌تواند چنین کاری را انجام دهد.

من Red Dead 2 را اثری انیماترونیک می‌نامم. شخصیت‌ها برای مدت‌زمان مشخصی روی صحنه می‌روند و می‌رقصند و شمارا سرگرم می‌کنند، اما راک استار همین نمایش را هم با فشردن تنها چند دکمه که همگی به نتیجه‌ای یکسان ختم می‌شود، محدود کرده است. شما تنها مخاطب بازی هستید و در آن شرکت ندارید و راک استار نیز به‌صورت مداوم آن را یادآوری می‌کند. برای نمونه آرتور نمی‌تواند وارد کمپ‌ها شود، زیرا روی داستان تأثیر می‌گذارد و تازه اگر وارد هم شوید، آنها کارشان را انجام می‌دهند و شما نمی‌توانید هیچ تأثیری روی آنها بگذارید.

خبر خوب آن است که بازی این شخصیت‌ها فوق‌العاده است و Red Dead Redemption 2 بافاصله، بهترین اثر ازلحاظ بازیگری و نویسندگی است و همین دلیل کافی است که از آن لذت ببرم و البته راک‌استار بازی طولانی ساخته که ارزش خرید را بالا می‌برد.

ناامیدی لذت‌بخش

دلیل ناامید بودن من از بازی آن است که سطح انتظار خود را بسیار بالا بردم. فکر کردم راک‌استار آینده‌ی بازی‌های ویدیویی را با این اثر تعریف می‌کند و نتوانست این کار را انجام دهد. این همان بازی است که همیشه ساخته می‌شود و تفاوت زیادی هم با ویچر 3‌ یا حتی واچ داگز 2 ندارد. بیایید حالا از The Legend of Zelda: Breath of the Wild صحبت کنیم. نینتندو سیستم‌ها و دنیایی را ایجاد کرد که پایه و اساس همه‌چیز در این بازی شد. بازی همیشه کیفیت یکسانی دارد و همه‌چیز منطقی است. اگر شیء فلزی در اختیاردارید و رعدوبرق باشد، آسیب خواهید داد.

همه‌چیز در بازی Breath of the Wild به منظور غنی کردن تجربه‌ی شما طراحی‌شده و حتی زمانی که با دشمنان قوی سروکله می‌زنید، بازی یادتان می‌آورد که عقب‌نشینی کنید یا کمی خلاقیت به خرج دهید. قرار نیست اول تا آخر بازی را به یک شیوه تمام کنید! خبری از این سیستم‌ها در Red Dead Redemption 2 نیست. همه‌چیز حول یک محتوای طراحی‌شده می‌گردد که مداوم یادتان می‌آورد باید یک مسیر را دنبال کنید.
برای من زلدا به بازی‌های آینده شباهت بیشتری دارد. مطمئنم که رد دد کارش را به‌درستی انجام داده و بازی‌کنان نیز دوستش دارند، امیدوارم که اشتباه کرده باشم، اما بعید می‌دانم.

منبع: ٰVenturebeat