بازی های شوتر قدیمی که نیازی به ریمیک ندارند

تقریبا همه می‌توانیم توافق داشته باشیم که اوایل دهه ۲۰۰۰، دوران طلایی ژانر شوتر بود. بازی های شوتر قدیمی اول شخص و سوم شخص زیادی در این سال‌ها منتشر شدند که هنوز هم درمورد آن‌ها صحبت می‌شود. همچنین کنسول‌های پلی‌استیشن ۲ و ۳ و ایکس‌باکس ۳۶۰ هم به همراه شدن این بازی‌ها در جریان اصلی بازی‌سازی کمک کرد. با گذشت بیش از دو دهه، بسیاری از آن بازی‌ها همچنان به عنوان عناوین معیار این سبک شناخته می‌شوند.

لیستی از بهترین بازی های شوتر قدیمی

طبیعتا بسیاری از این بازی‌ها هم در دنیای جدید هم ریمیک شده‌اند. چه چیزی بهتر از جذابیت و محبوبیتی چندین ساله با گرافیک جدید تلفیق شده به گیمرها معرفی شوند؟ بعضی دیگر از این بازی‌ها هم نسخه بازسازی‌شده فنی یا ریمستر ساخته شده. بازسازی‌هایی که هدفشان حفظ تجربه اصلی بازی و در کنارش بهتر کردن مواردی مانند جلوه‌های بصری، عملکرد فنی، وضوح تصویر و غیره برای سخت‌افزارهای جدیدتر است. اما تا به امروز فکر کرده‌اید کدام‌یک از بازی های شوتر دهه ۲۰۰۰ همچنان آن‌قدر با کیفیت هستند که نیازی به بازسازی کامل ندارند؟ با ما همراه باشید تا در این مقاله، بهترین بازی های شوتر قدیمی که به ریمیک نیازی ندارند بررسی کنیم. لازم به ذکر است که در این لیست، بازی‌هایی که ریمستر شده‌اند حضور دارند اما ریمیک شده‌ها را در این لیست نمی‌بینید.

1) STALKER: Shadow of Chernobyl

در دهه ۲۰۰۰، بازی‌های زیادی مانند STALKER: Shadow of Chernobyl منتشر نشدند. بازی‌هایی که بتوانند به این خوبی، عناصر شوتر را با ژانر RPG همراه کنند و وحشت را در شما تزریق کنند. این بازی که توسط استودیو GSC منتشر شد، شما را به قلب منطقه چرنوبیل می‌برد منطقه ایی که به دلیل حادثه چرنوبیل، کاملا مهر و موم شده است. بازیکن در این دنیای خشن و سرد چشم باز کرده و با انواع و اقسام موجودات جهش یافته و ناهنجاری‌های عجیب و غریب رو در رو می‌شود. این ترکیب بسیارسخت، بقا در این سرزمین بی آب و علف را برای شما بسیار جالب خواهد کرد. مهمات و تجهیزات پزشکی بسیار محدود هستند و در درجه سختی‌های بالاتر هم این موضوع بغرنج‌تر خواهد شد. درگیری‌ها می‌توانند به سرعت به حمام خون تبدیل شوند البته برای شما. 

علاوه بر این، سیستم A-Life بازی به دشمنان و موجودات کمک می‌کند تا مانند ساکنان جهان به نظر برسند، نه گوشت دم توپ که منتظرند تا بازیکن ظاهر شود و بعد آنها را منفجر کند. سیستم Artificial Life یا A-Life به موجودات یک جهان اجازه می‌دهد تا در جهان بازی زندگی کنند و واقعی‌تر هم به نظر برسند. حتی بعضی از این شخصیت‌ها می‌توانند زندگی کنند و حتی بدون این‌که بازیکن را ببینند، بمیرند. همچنین NPCهای بازی به صورت معجزه آسایی جلوی بازیکن ظاهر نمی‌شوند که تاثیر به خصوصی در روند بازی دارد. بازی STALKER: Shadow of Chernobyl در تاریخ ۲۰ مارچ ۲۰۰۷ برای کامپیوتر‌های شخصی منتشر شد. به جرات می‌توان گفت این عنوان یکی از کلاسیک‌های این ژانر است. از آن دسته کلاسیک‌هایی که تجربه آن‌ها می‌تواند دیدگاه شما را به بازی های شوتر تغییر دهد.

2) Prey

شاید با دیدن این اسم، بازی Prey 2017 از استودیو Arcane به مغز شما برگردد. با این حال جالب است بدانید همین بازی ۲۰۱۷ استودیو آرکین هم اقتباسی از یک بازی اورجینال با همین اسم از سال ۲۰۰۶ است. بازی Prey ۲۰۰۶ عنوانی از استودیو Human Head Studios بوده که توانست مکانیزمی را پیاده کند که تا همین امروز هم استودیوهای بسیاری از اجرای آن عاجز اند. بازی با استفاده از پورتال‌ها، دستکاری جاذبه، راه رفتن روی دیوارها و توانایی «روح‌گردی» تامی، حس جهت‌یابی بازیکن را عمداً به چالش می‌کشد. همچنین در این بازی بسیاری از قواعد مرسوم بازی‌های شوتر اول‌شخص را زیر پا می‌گذارد که باعث جالب‌تر شدن این تجربه هم می‌شود. داستان این بازی تامی تاودی را دنبال می‌کند؛ مکانیکی که همراه با دوست دخترش و پدربزرگش ربوده می‌شود و به سفینه‌ای با نام Sphere برده می‌شود. از اینجای داستان به بعد، ماجرا لحظه‌به‌لحظه عجیب‌تر و هیجان‌انگیزتر می‌شود. 

بخش مهمی از هویت Prey هم به همین مکانیک‌ها برمی‌گردد؛ در این بازی می‌توانید از طریق یک پورتال به دشمن شلیک کنید. گاهی هنگام مبارزه، جهت جاذبه تغییر می‌کند و بعضی محیط‌ها هم طوری طراحی شده‌اند که قوانین معمول فیزیک را تغییر می‌دهند. این ویژگی‌ها باعث شده‌اند Prey با بسیاری از شوترهای دیگر تفاوت داشته باشد؛ حتی می‌توان گفت امروز هم ایده‌های آن در بازی‌های دیگر قابل تشخیص هستند. 

3) Crysis

Crysis در زمان عرضه از نظر گرافیکی یکی از بازی‌های قابل توجه آن دوران بود. این شوتر اول‌شخص توسط استودیو Crytek ساخته و توسط Electronic Arts منتشر شد. بازی از نظر فنی، توانایی‌های سخت‌افزارهای آن زمان را به چالش می‌کشید و گرافیک واقع‌گرایانه‌ی آن هم یکی از دلایل اصلی شهرت عنوان بود.

محیط‌های بازی آزادی عمل زیادی به بازیکن می‌دادند و برای هر درگیری می‌توانستید روش متفاوتی انتخاب کنید. می‌شد مستقیم به سراغ دشمنان رفت یا از محیط و امکانات اطراف برای پیش بردن مبارزه استفاده کرد. شخصیت اصلی بازی Nomad نام دارد، که البته یک نام مستعار است. نام واقعی او جیک دان است و یکی از نیروهای دلتا فورس محسوب می‌شود. مهم‌ترین ابزار او هم لباس نانویی است که به تن دارد. این لباس با استفاده از انرژی ذخیره‌شده، توانایی‌های مختلفی در اختیار بازیکن قرار می‌دهد. ترکیب گرافیک، مبارزات آزاد و نانوسوت باعث شد Crysis سبک و هویت مشخصی داشته باشد. اجرای بازی با بالاترین تنظیمات گرافیکی هم در زمان عرضه کار ساده‌ای نبود اما اگر کامپیوتری داشتید که می‌توانست بازی را با این تنظیمات اجرا کند، تفاوت گرافیکی آن را بیشتر می‌دیدید.

4) Left 4 Dead 2

Left 4 Dead 2 یک شوتر اول‌شخص و یک اثر همکاری‌محور بود که در آن بازیکنان باید در برابر موجی از زامبی‌ها زنده می‌ماندند. بازی از همان ابتدا تجربه‌ی خوبی برای بازی گروهی ارائه داد و توانست خودش را مطرح کند. شرکت Valve توانست با استفاده از این بازی، فرمول مد نظر خود را به سیستم‌ بازی‌ها اضافه کند. بازی کمپین‌های بیشتری داشت و سلاح‌های بیشتری هم به آن اضافه شد. دشمنان ویژه‌ی جدید، مبارزات تن‌به‌تن و گروهی تازه از بازماندگان هم در نسخه‌ی دوم حضور داشتند.

اما بخش مهم بازی همچنان ریتم آن بود. AI Director بازی به شکل خودکار شرایط هر مرحله را تغییر می‌دهد و محل قرارگیری دشمنان و آیتم‌ها می‌تواند عوض شود. شدت درگیری‌ها هم همیشه یکسان نیست پس حتی یک مرحله‌ی تکراری می‌تواند در هر بار بازی کردن شرایط متفاوتی داشته باشد. محتوای ساخته‌شده توسط طرفداران هم در طول سال‌ها به بازی اضافه شده است و به همین دلیل، بازسازی کامل بازی چندان ضروری به نظر نمی‌رسد. Left 4 Dead 2 از بهترین بازی های شوتر بوده هنوز هم عملکرد خوبی دارد و بازی کردن آن همچنان لذت‌بخش است.

5) F.E.A.R: First Encounter Assault Recon

اگر فکر می‌کنید هوش مصنوعی در Left 4 Dead 2 تاثیر گذار بود، باید هوش مصنوعی را در بازی F.E.A.R: First Encounter Assault Recon ببینید. این هوش مصنوعی به شما این حس را القا می‌کند که در نبردی هوشمندانه با دشمنان بسیار آموزش‌دیده و بی‌رحم هستید که تنها هدفشان فریب دادن، مانور دادن و اسلحه کشیدن بر شماست. جالب اینجاست که بازیکن توانایی کند کردن زمان برای مدت کوتاهی دارد که می‌تواند از آن در مبارزه استفاده کند. این قابلیت در بازی «زمان رفلکس» نامیده می‌شود و به شما یک برگ برنده می‌دهد. نکته‌ای که هوش مصنوعی بی‌رحم بازی نمی‌تواند آن را بازسازی کند.

فراتر از رفتار خشن هوش مصنوعی دشمن، F.E.A.R همچنین دارای عناصر ترسناک و واقعاً وهم‌آلود بود که توسط یک دختر کوچک مرموز با لباس قرمز ایجاد می‌شد. این دختربچه در بازی توهمات ماوراءالطبیعه را به وجود می‌آورد و شخصیت بازیکن را به خطر می‌اندازد. این تصاویر به شدت تحت تأثیر فیلم‌های ترسناک ژاپنی مانند The Ring ساخته شده بود. با ترکیب این موضوعات و سکوت وهم آلود بازی،‌ این حس را خواهید داشت که هر لحظه امکان دارد چیزی از یک گوشه بازی ظاهر شود.

در این بازی دشمنان از پهلو حمله می‌کنند، پناه می‌گیرند، با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و عموماً از ایستادن در انتظار شلیک شدن امتناع می‌کنند. سیستم بازی، بازیکن را مجبور می‌کند به سرعت، زمان واکنش و تغییر موقعیت مداوم تکیه کند. زمان واکنش در مواقعی که اوضاع طاقت‌فرسا می‌شود، یک مزیت کوتاه مدت به شما دهد. اما در کل، بازی می‌تواند در عرض چند ثانیه از سکوتی وهم‌آلود به تیراندازی وحشتناکی تبدیل شود. از سال ۲۰۰۵ تا به امروز بسیاری از بازی‌های شوتر سعی داشته‌اند که وحشت ماورالطبیعه، هوش مصنوعی دشمنان و این رفلکس تایم را کپی کنند اما تعداد بسیار کمی مانند F.E.A.R موفق شد.

6) Call of Duty 4: Modern Warfare

با اینکه Call of Duty 4: Modern Warfare اولین بازی این مجموعه نبود، مسیر Call of Duty را برای سال‌های بعد مشخص کرد. بازی در سال ۲۰۰۷ منتشر شد و با گیم‌پلی جذاب، صحنه‌های اکشن بزرگ و کیفیت فنی چشمگیر، خیلی زود به یکی از مهم‌ترین شوترهای زمان خود تبدیل شد. Infinity Ward با این بازی نشان داد که یک شوتر نظامی می‌تواند فراتر از تیراندازی صرف باشد و تجربه‌ای سینمایی ارائه دهد. Call of Duty در سال‌های بعد بارها همین فرمول را تکرار کرد، اما هیچ‌کدام نتوانستند کاملاً تأثیر نسخه‌ی اصلی را تکرار کنند. صحنه‌هایی مثل غرق شدن کشتی در «Crew Expendable»، انفجار هسته‌ای در «Shock and Awe» و مرحله‌ی «Mile High Club» همچنان از به‌یادماندنی‌ترین لحظات کمپین هستند.

تیراندازی سریع و سنگین بازی در کنار طراحی صدای فوق‌العاده، فضای نبرد را باورپذیر می‌کند. صدای گلوله‌ها، شلیک‌ها و فریاد سربازان باعث می‌شود درگیری‌ها همچنان هیجان‌انگیز باشند. همین جزئیات باعث شده Call of Duty 4 حتی سال‌ها بعد هم جذاب باقی بماند. نسخه‌ی Modern Warfare Remastered در سال ۲۰۱۶ گرافیک بازی را به‌روز کرد و ریبوت Modern Warfare در سال ۲۰۱۹ مسیر داستانی تازه‌ای را آغاز کرد. با این حال، نسخه‌ی ۲۰۰۷ همچنان یکی از مهم‌ترین بازی‌هایی است که مسیر Call of Duty و ژانر شوتر اول‌شخص را تغییر داد.

7) Gears of War 2

این نسخه همچنین یکی از مهم‌ترین بخش‌های تاریخ مجموعه را معرفی کرد: Horde Mode؛ حالتی که بازیکنان باید در برابر موج‌های پی‌درپی Locustها دوام می‌آوردند. کمپین بازی هم یکی از بهترین بخش‌های سری بود. یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظات زمانی اتفاق می‌افتد که Marcus و سربازان COG توسط یک Riftworm عظیم بلعیده می‌شوند. این موجود حدود ۸ تا ۱۰ مایل طول دارد و در واقع به یک مرحله‌ی زنده تبدیل می‌شود. در مرحله‌ی «Intestinal Fortitude»، تیم Delta باید از درون بدن این موجود عبور کند و در نهایت قلب‌های متعددش را از داخل نابود کند.

Gears of War 2 در بخش گیم‌پلی هم نسخه‌ی اول را گسترش داد. سیستم تیراندازی مبتنی بر کاور با سلاح‌های جدید، درگیری‌های بزرگ‌تر و دوئل‌های اره‌برقی همراه شد. داستان هم جاه‌طلبانه‌تر از قبل بود و مقیاس اتفاقات افزایش پیدا کرده بود. بازی تنها در آخر هفته‌ی اول بیش از دو میلیون نسخه فروخت. در این میان، Horde Mode به یکی از ماندگارترین میراث‌های بازی تبدیل شد و تأثیر زیادی روی ژانر شوتر گذاشت. حتی نزدیک به دو دهه بعد، ترکیب تیراندازی سنگین، خشونت اغراق‌شده و صحنه‌های اکشن بزرگ باعث می‌شود Gears of War 2 همچنان یکی از بهترین شوترهای دهه‌ی ۲۰۰۰ باشد.

حرف آخر 

بازی های شوتر قدیمی دهه‌های گذشته فقط بازی‌هایی برای تیراندازی و سرگرمی نبودند. هرکدام به شکلی روی این ژانر تأثیر گذاشتند و چیزی به آن اضافه کردند. بعضی با داستان‌گویی، بعضی با گیم‌پلی و بعضی هم با ایده‌هایی که بعدها به استانداردی برای بازی‌های دیگر تبدیل شدند. امروز که صنعت بازی به سمت گرافیک واقع‌گرایانه‌تر و تجربه‌های بزرگ‌تر حرکت کرده، برگشتن به این آثار هنوز هم لذت خودش را دارد. شاید بعضی از آن‌ها از نظر فنی قدیمی به نظر برسند، اما طراحی خوب تاریخ مصرف ندارد.در نهایت، ارزش این بازی‌ها فقط به نمره یا تعداد فروششان نیست. آن‌ها بخشی از تاریخ بازی‌های ویدیویی هستند و تأثیری که روی نسل‌های بعد گذاشتند، دلیل اصلی ماندگاری‌شان است. اگر هنوز بعضی از این عناوین را تجربه نکرده‌اید، شاید بد نباشد یک بار هم سراغشان بروید؛ چون بعضی بازی‌ها با گذشت زمان قدیمی نمی‌شوند، فقط کلاسیک‌تر می‌شوند.