بازی هایی که با وجود نمره نقد پایین، ارزش تجربه کردن دارند

امروزه و در دنیای ویدیو گیم، یکی از اصلی‌ترین ملاک‌هایی که گیمرها برای تجربه یک اثر در نظر می‌گیرند، نمرات منتقدان به آن است؛ همین باعث شده تا همواره بازی های ضعیف از نظر منتقدان با استقبال خاصی مواجه نشده و خیلی زود فراموش شوند. در اغلب موارد معمولا حق با منتقدان است و بازی‌ای که نمرات ضعیفی دارد، واقعا اثر بی‌کیفیتی است. با این حال، استثنائاتی نیز وجود دارند؛ بازی های ارزشمند با امتیاز پایین که اگر به آن‌ها فرصتی بدهید، از میزان جذابیت و سرگرم‌کننده بودنشان شوکه خواهید شد.

معرفی بازی های ارزشمند با امتیاز پایین

بازی‌هایی وجود دارند که علی‌رغم کسب نمرات ضعیف در مراجعی مثل متاکریتیک، می‌توانند واقعا لحظات جذاب و سرگرم‌کننده‌ای برایتان بسازند. این دسته از بازی‌ها اگرچه مشکلات و ایرادات غیرقابل انکاری دارند، اما تجربه کلی آن‌ها آنقدرها هم بد نیست و می‌توان گفت که انگار منتقدان بیش از اندازه به آن‌ها سخت گرفته‌اند. در این مقاله از پارسی گیم، به معرفی بازی های ضعیف از نظر منتقدان می‌پردازیم که از قضا واقعا آثار سرگرم‌کننده و جذابی هستند.

10) Gotham Knights

در حالی که پس از پایان حماسی سه‌گانه بتمن آرکهام راکستدی، گیمرها تشنه یک بازی ابرقهرمانی دیگر از کامیک‌های شوالیه تاریکی بودند، استودیو WB Games Montréal از Gotham Knights رونمایی کرد. در این بازی، خود بتمن شخصا به عنوان کاراکتر قابل بازی حضور نداشت. در عوض، گیمرها می‌توانستند کنترل یکی از چهار شخصیت معروف در کامیک‌های این کاراکتر را برعهده بگیرند: رابین، بت‌گرل، نایت‌وینگ و رد هوود.

علی‌رغم ایده کلی جذاب، منتقدان Gotham Knights را دوست نداشتند و نمرات ضعیفی به آن دادند. مشکلاتی مثل عملکرد فنی ضعیف، حفره‌های داستانی، شخصیت‌پردازی ضعیف و مواردی از این دست، باعث شد تا دستیاران بتمن نتوانند آنطور که لایقش بودند در بازی اختصاصی‌شان بدرخشند. با این حال، Gotham Knights به هیچ وجه یک بازی فاجعه و غیر قابل تجربه نیست. در حقیقت، مواردی مثل گیم‌پلی لذت‌بخش و صداپیشگی‌های حرفه‌ای باعث می‌شوند تا این بازی گزینه مناسبی برای عاشقان کامیک‌های DC باشد. اگر کمی تساهل به خرج داده و آسان‌گیر باشید، Gotham Knights برای مدتی سرگرمتان خواهد کرد.

9) Army Of Two: The 40^th Day

یکی دیگر از بازی های ارزشمند با امتیاز پایین، Army Of Two: The 40th Day است که هیچگاه به حق واقعی‌اش نرسید و دیده نشد. این بازی یک شوتر سوم‌شخص با قابلیت تجربه به صورت کو آپ بوده که ممکن است شما را به یاد سری محبوب Gears of War بیندازد. داستان حول محور دو سرباز زبده به نام‌های Salem و Rios می‌چرخد که به لوکیشن‌های مختلف در سراسر دنیا سفر می‌کنند تا جلوی حملات تروریستی را بگیرند.

Army Of Two: The 40th Day داستان خاص و قابل اتکایی ندارد اما این به معنی بد بودنش نیست. در حقیقت، بهترین بخش بازی گیم‌پلی و سیستم مبارزات آن است که اگرچه نوآوری خاصی ارائه نمی‌کنند، ولی فرمول سری Gears of War را به خوبی تکرار می‌کنند. همین موضوع باعث می‌شود که وقتی این بازی را علل خصوص روی حالت کو آپ تجربه می‌کنید، برای مدت کوتاهی هم که شده به یاد دوران طلایی ژانر TPS بیفتید.

8) Mad Max

امروزه عملا بازی‌های لایسنس‌شده از روی فیلم‌ها منقرض شده‌اند. دیگر نمی‌بینیم که یک فیلم سینمایی بلاک باستری اکران شود و همزمان یک بازی ویدیویی نیز بر اساس آن روانه بازار گردد. یکی از آخرین عناوین این مدلی، بازی Mad Max بود که همزمان با اکران فیلم جدید این مجموعه در سال 2015 عرضه شد. یک بازی اکشن ماجراجویی و جهان‌باز که در یک بیابان ظاهرا بی‌انتها و پساآخرالزمانی جریان دارد.

اگرچه مانند سایر بازی‌های لایسنسی از فیلم‌ها، نمی‌توان از Mad Max هم انتظار بالایی داشت، اما این به معنی افتضاح بودن آن نیست. این یکی از بازی های ضعیف از نظر منتقدان بود که شاید خیلی بدتر از آنچه که واقعا بود، جلوه داده شد. نمی‌توان انکار کرد که ساخته استودیو Avalanche ایرادات فاحشی مانند داستان ضعیف و طراحی مراحل ابتدایی دارد، اما برخی ویژگی‌های دیگر مثل گیم‌پلی جذاب، قابلیت شخصی‌سازی گسترده وسایل نقلیه و البته جلوه‌های بصری چشم‌نواز، باعث می‌شود که بتوانیم Mad Max را در زمره بازی های ارزشمند با امتیاز پایین قرار دهیم.

7) The Order: 1886

یکی از اولین بازی‌های انحصاری کنسول PS4 که سونی مانور تبلیغاتی زیادی روی آن داد، The Order: 1886 بود. یک شوتر اول‌شخص داستان‌محور از استودیو Ready at Dawn که با آن اتمسفر خاص خودش، نوید یک تجربه متفاوت و جاه‌طلبانه را می‌داد. با این حال، محصول نهایی تبدیل به یک شکست تمام‌عیار برای سونی شد و پرونده این IP را خیلی زودتر از انتظارات بست.

مسئله اینجاست که The Order: 1886 واقعا بازی بدی نیست. در حقیقت، این اثر پتانسیل بسیار بالایی برای موفقیت داشت اما برخی تصمیمات اشتباه در روند توسعه، باعث شد این بازی هیچگاه به حق واقعی‌اش نرسد. The Order: 1886 از دنیاسازی قوی و Lore داستانی غنی‌ای بهره می‌برد و از طرفی گرافیک پیشرفته‌ای هم برای زمان خود داشت. اما مشکلاتی مثل روایت داستانی بد، کمبود محتوا، و البته مارکتینگ بیش از حد اغراق‌آمیز سونی، باعث شد تا ساخته Ready at Dawn خیلی محکم به زمین خورده و فراموش شود. با این حال، اگر از ایرادات مذکور چشم‌پوشی کنید، با یکی از خاص‌ترین FPSهای تاریخ مواجه خواهید شد.

6) Rage 2

شاید بتوان Rage 2 را به عنوان یکی از ناامیدکننده‌ترین بازی‌های تاریخ id Software تلقی کرد، اما به هیچ عنوان نباید گمان کنید که این یک بازی بی‌کیفیت و افتضاح است. Rage 2 یک شوتر اول‌شخص جهان‌باز با المان‌های علمی‌تخیلی است که علی‌رغم برخی ایرادات، همچنان امضای اصلی استودیو سازنده‌اش را در خود دارد؛ یعنی گیم‌پلی و گان‌پلی جذاب و سرگرم‌کننده.

تیراندازی و مبارزه در Rage 2 بسیار جذاب است و عاشقان سبک FPS مطمئنا اوقات خوبی با آن خواهند داشت. متاسفانه ایراداتی مثل عمق کم دنیای بازی، ماموریت‌های جانبی تکراری و البته داستان ضعیف، باعث شد تا این بازی با وجود داشتن پتانیسل‌های فراوان، در جلب نظر منتقدان شکست بخورد. شاید اگر id Software از قالب جهان‌باز صرف نظر می‌کرد و یک بازی خطی اما با داستانی قوی تر می‌ساخت، نتیجه کار یک اثر به مراتب باکیفیت‌تر و محبوب‌تر از آب در می‌آمد.

5) Quantum Break

استودیو رمدی همواره به روایت داستان‌های عمیق و پیچیده در بازی‌هایش مشهور بوده و برای اینکار هم معمولا به سراغ شیوه‌های غیرمتعارف اما جذابی می‌رود. از مکس پین و روایت کامیک بوکی‌اش گرفته، تا آلن ویک و روایت داستان در قالب صفحات پراکنده یک کتاب. Quantum Break هم یکی دیگر از بازی‌های این استودیو فنلاندی بود که داستان پیچیده خود را از طریق کات‌سین‌های لایو اکشن و البته بسیار طولانی روایت می‌کرد.

Quantum Break احتمالا «رمدی‌ترین» بازی تاریخ این استودیو است. بازی‌ای که تقریبا تمام تمرکزش را روی روایت یک داستان چند بعدی می‌گذارد اما در باقی جهات، به توفیق خاصی دست پیدا نمی‌کند. گیم‌پلی بعد از مدتی تکراری می‌شود، گان‌پلی چندان جذاب نیست، طراحی مراحل ضعیف است و کات‌سین‌های جذاب اما طولانی این بازی نیز می‌تواند حوصله برخی از گیمرها را سر ببرد. با این حال، Quantum Break واقعا یک اثر هنری و درگیرکننده است که می‌تواند شما را در روایت داستانی کم‌نظیرش غرق کند. اگر به بازی‌های داستان محور علاقه دارید و از همه مهم‌تر، سبک بازی‌سازی رمدی را می‌پسندید، کوانتوم بریک برای شماست.

4) Assassin’s Creed Unity

Assassin’s Creed Unity این پتانسیل را داشت که تبدیل به یکی از بهترین نسخه‌های مجموعه اساسینز کرید بشود. این بازی در سال 2014 و در دوران اوج این مجموعه عرضه شد اما به خاطر مشکلات فنی فراوانش در زمان عرضه، نتوانست به موفقیتی که از آن انتظار می‌رفت، دست یابد. بسیاری معتقدند که دوران افول اساسینز کرید از همین زمان آغاز شد تا جایی که این مجموعه، حداقل از نظر انتقادی و هنری، دیگر نتوانست مانند گذشته بدرخشد.

موضوع اینجاست که Assassin’s Creed Unity در بطن خود، یک اساسینز کرید عالی بوده که حقش بسیار بیشتر از امتیاز 72 در متاکریتیک است. داستان، شخصیت‌پردازی، گرافیک، گیم‌پلی و کات‌سین‌ها، همگی به بهترین شکل طراحی و ساخته شده‌اند. به جرات می‌توان گفت که Unity حتی بهترین پارکور در کل سری را دارد. با این حال، مشکلات فنی پرتعداد و فاجعه‌بار در زمان عرضه، باعث شد تا این اثر در سال 2014 عملا غیرقابل تجربه باشد. خوشبختانه امروزه اغلب این مشکلات برطرف شده‌اند و با یک تجربه پولیش و استاندارد طرف هستیم که می‌تواند اوقات خوبی برایتان بسازد؛ پس به نمره متاکریتیک این بازی توجه نکنید و هرچه سریع‌تر به سراغ تجربه آن بروید.

3) Mafia: The Old Country

نه فقط Mafia: The Old Country، بلکه کل سری بازی‌های مافیا را می‌توان در بین بازی های ارزشمند با امتیاز پایین قرار داد. منتقدان هیچوقت با این مجموعه مهربان نبودند اما خوشبختانه گیمرها قدر آن را به خوبی دانسته‌اند. جدیدترین نسخه از این مجموعه، مافیا را به ریشه‌های خطی و داستان‌محور خود بازمی‌گرداند و بیخیال قالب منفور جهان‌باز می‌شود و این احتمالا بزرگترین نقطه قوت آن است.

Mafia: The Old Country به هیچ وجه یک شاهکار هنری یا یک بازی بی نقص نیست. با این حال، حتی ایراداتی مثل مشکلات فنی در زمان عرضه و مکانیک‌های مخفی‌کاری سطحی هم نتوانستند چیزی از سرگرم‌کننده بودن آن کم کنند. بازی Mafia: The Old Country یک نسخه جمع و جور اما به شدت خوش‌ساخت از این مجموعه است که با روایت یک داستان جذاب، پرداخت عالی به کاراکترهای اصلی و داشتن گیم‌پلی سرگرم‌کننده، بسیار فراتر از نمره 73 خود در متاکریتیک می‌رود.

2) Days Gone

یکی از ماندگارترین عناصر دنیای سرگرمی که در طی دهه‌ها و نسل‌های مختلف، همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده‌اند، زامبی‌ها هستند. هر ساله چندین فیلم، سریال، کتاب، و البته بازی ویدیویی با محوریت این مرده‌های متحرک منتشر می‌شود که برخی از آن‌ها در تاریخ مدیوم خود ماندگار می‌شوند. یکی از جذاب‌ترین بازی‌های زامبی‌ای در سالیان اخیر که از قضا امتیاز چندان بالایی از منتقدان نگرفت، Days Gone است.

Days Gone یک بازی جهان‌باز و اکشن‌ماجراجویی با تم آخرالزمانی بود که سعی داشت با ترکیب روایت داستانی احساسی با اکشن نفس‌گیر، تبدیل به ورژنی پرهیاهوتر از The Last of Us شود. اگرچه ساخته Bend Studio هیچگاه به گرد پای TLOU هم نرسید، اما امروزه به عنوان یکی از پرطرفدارترین بازی‌های سونی شناخته می‌شود؛ مخصوصا پس از عرضه شدنش برای PC. بازی Days Gone علی‌رغم داشتن برخی ضعف‌ها، در بخش‌هایی مثل گیم‌پلی، مبارزات، طراحی دنیا و شخصیت‌پردازی کاراکتر اصلی بسیار خوب عمل می‌کند و تبدیل به تجربه‌ای مفرح و به‌یادماندنی می‌گردد.

1) Deadpool

به لطف فیلم‌های درخشان ددپول با بازی رایان رینولدز دوست‌داشتنی، تقریبا غیرممکن است که با این ضدابرقهرمان روان‌پریش اما بامزه جهان مارول آشنا نباشید. متاسفانه هرچقدر که ددپول در دنیای سینما و کامیک بوک موفق بوده، جهان گیم روی خوشی به او نشان نداده است. پیش از اکران اولین فیلم این کاراکتر، استودیو High Moon بازی Deadpool را با صداپیشگی نولان نورث افسانه‌ای ساخت. بازی‌ای که اگرچه منتقدان با آن مهربان نبودند، اما به جرات می‌توان آن را یکی از بهترین و وفادارانه‌ترین اقتباس‌های کامیک بوکی در دنیای گیم به شمار آورد.

روایت داستانی Deadpool اگرچه منسجم نیست و ایراداتی دارد، اما به خوبی حال و هوای طنز کامیک‌های این شخصیت را به تصویر می‌کشد و شما را وادار به قهقهه زدن می‌کند. علاوه بر این، بازی مذکور از یک سیستم مبارزات هک‌انداسلش واقعا جذاب نیز بهره می‌برد که اگرچه عمق چندانی نداشته، اما به شدت سرگرم‌کننده و مفرح است. بازی  Deadpool بهترین اقتباسیست که تا به حال در صنعت گیم از این کاراکتر دیده‌ایم و چه حیف که برخی نقدهای منفی و بازاریابی ضعیف، باعث شد تا این عنوان خوش‌ساخت هیچگاه به جایگاهی که لایقش بود نرسد.

جمع‌بندی

بازی‌های زیادی وجود دارند که علی‌رغم دریافت نقدهای منفی و نمرات پایین، ارزش تجربه کردن را دارند. این بازی‌ها شاهکار نیستند و گاها حتی استانداردهای روز دنیای ویدیو گیم را نیز ندارند. با این حال، پتانسیل‌های فراوان و برخی ویژگی‌های خاص و جذابشان، باعث می‌شود که تجربه آن‌ها واقعا سرگرم‌کننده و مفرح باشد. در این مقاله به معرفی ده‌تا از چنین بازی‌هایی پرداختیم؛ اگرچه تعداد این دسته عناوین بسیار بیشتر از این حرف‌هاست. اگر فکر می‌کنید بازی خاصی از لیستمان جا افتاد، حتما نام آن را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید.