بازی های ترسناکی که بیشترین استرس را به شما وارد می کنند

ترس فقط یک احساس نیست؛ تجربه‌ای عمیق و همه‌جانبه است که می‌تواند ضربان قلبتان را بالا ببرد. شاید جرات نکنید به خاطر ترس به صفحه مانیتور نگاه کنید و دست‌هایتان غرق کنند. در دنیای بازی های ترسناک، ترس فراتر از چند سکانس تاریک یا موجودات هیولاگونه می‌رود. این آثار با استفاده از صداهای ناگهانی، محیط‌های خفقان‌آور، نورپردازی به موقع و حتی محدودیت در منابع، کاری می‌کنند که هر لحظه احساس کنید در لبه‌ی یک پرتگاه ایستاده‌اید. برخلاف فیلم‌های ترسناک که شما فقط یک تماشاگر منفعل هستید، در بازی‌ های ترسناک شما خودتان در مرکز ماجرا قرار دارید. در ادامه همراه پارسی گیم باشید.

لیست بهترین بازی‌ های ترسناک استرس زا

تمام تصمیمات بازیکنان می‌توانند سرنوشت شخصیت اصلی را تغییر دهند. همین دخالت مستقیم بازیکن است که سطح استرس را چند برابر می‌کند. بیش‌تر این عناوین باعث می‌شود حتی بعد از خاموش کردن کنسول یا کامپیوتر، هنوز صدای پای دشمن یا نفس‌های بریده در گوش‌تان بپیچد. حالا قصد داریم به سراغ بازی‌هایی برویم که استرس و اضطراب را به نهایت خود می‌رسانند. آثاری که نه‌تنها شما را می‌ترسانند، بلکه آزمایشی واقعی برای اعصاب و روانتان خواهند بود. در واقع، جذابیت اصلی بازی‌های ترسناک فقط در ترساندن نیست، بلکه در مدیریت استرس و بقا در شرایط غیرممکن است.

1) بازی Phasmophobia

عنوان Phasmophobia یکی از آن آثاری است که حتی بازیکنان حرفه‌ای هم در برابرش کم می‌آورند. این عنوان مستقل با ایده‌ای ساده اما با اجرایی هوشمندانه، به یکی از پراسترس‌ترین تجربه‌های چند سال اخیر تبدیل شد. اما باید بفهمیم که دقیقاً چه چیزی باعث می‌شود این بازی تا این اندازه روی اعصاب بازیکن فشار بیاورد. یکی از رازهای موفقیت بازی Phasmophobia استفاده از صداهای فوق‌العاده پایین‌فرکانس (Infrasound) است. این صداها به‌خوبی قابل شنیدن نیستند، اما بدن آن‌ها را احساس می‌کند.

همین لرزش‌های نامرئی باعث ایجاد اضطراب و حس ناخوشایند می‌شوند، حسی که شاید دلیلش را ندانید، ولی وجودش را کاملاً حس خواهید کرد. برای اینکه تجربه بهتری داشته باشید، حالت چند نفره نیز برای بازیکنان وجود دارد و در این شرایط سطح استرس و اضطراب چند برابر می شود. در حالت تک نفره، هر صدای ناگهانی یا سایه‌‌ای مشکوک می‌تواند مثل یک حمله قلبی کوچک برای گیمرها عمل کند. همراه داشتن دوستان شاید کمی حس امنیت بدهد، اما بازی روی تنهایی شما حساب زیادی باز کرده است.

اگر نسخه‌ی VR بازی را امتحان کنید، احتمالاً می‌دانید که چرا این بخش استرس را به اوج می‌رساند. واقعیت مجازی باعث می‌شود احساس حضور در یک خانه تسخیر شده را داشته باشید. تحقیقات علمی هم نشان داده‌اند بازیکنان در VR ضربان قلب بالاتر، اضطراب بیشتر و واکنش‌های شدیدتری نسبت به حالت عادی نشان می‌دهند. خیلی از بازیکنان می‌گویند وقتی بازی را می‌بندند، هنوز صدای پا یا نفس‌های سنگین شبح را در ذهنشان می‌شنوند. بنابراین بازی نه‌تنها شما را می‌ترساند، بلکه استرس آن تا مدت ها به دنیای واقعی‌تان نیز سرایت می‌کند.

2) بازی The Medium

بازی The Medium اثری بی‌نظیر از تیم توسعه‌دهنده Bloober است که شما را وارد فضای بازی می‌کند که هم در دنیای واقعی و هم در جهان ارواح رخ می‌دهد. هر دو دنیا در کنار یکدیگر جذابیت بخش داستانی و وحشت روانشناختی را در هم می‌آمیزند و تجربه‌ای استرس‌آور خلق می‌کنند. بازیکنان باید در هر دو دنیای بازی تعاملات مورد نیازشان را داشته باشند. روایت بازی سبب می‌گردد که حتی ساده‌ترین لحظات هم پر از تنش و اضطراب شوند. تیم Bloober Team از زاویه‌های دوربین نیمه‌ثابت شبیه به آثار Resident Evil یا Until Dawn کمک می‌گیرد.

سبکی که فضای سینمایی را تقویت می‌کند و تمرکز بازیکن را روی جزئیات و نوع حضور Marianne یا همون شخصیت اصلی بازی جلب می‌کند. این حس کنترل‌شده، توجه بیشتری را به سمت حالت احساسی و چهره شخصیت می برد و استرس روانی را افزایش می‌دهد. جدا از این مورد فضای هتل نیوا، با سایه‌های سنگین و معماری متروکه اش با دنیایی تاریک و وهم گونه تاثیر فوق‌العاده روی ترس از فضای بازی می‌گذارد. علاوه بر این، موسیقی متن اثر ترکیبی از آثاری است که Akira Yamaoka (موسیقی‌ساز شناخته‌شده سری Silent Hill) و Arkadiusz Reikowski خلق کرده‌اند.

در بخش داستانی بازی Marianne با گذشته تلخ خانواده‌اش روبه‌رو می‌شود. خواهر او به شدت آسیب دیده است و موجودی ترسناک (The Maw) نمایی از توهمات روانی او به حساب می‌آید. این عنصر تراژدی روانشناختی عمیق را می‌سازد و بیش از هر مانع فیزیکی، روی روان بازیکن فشار می‌آورد. در کل The Medium نه تنها یک بازی ترسناک، بلکه یک تجربه روان‌شناختی قدرتمند است. گیمرها اعتقاد دارند که بازی روند داستانی را به سمت هیولا شدن قربانی‌ها پیش می‌برد و گاهی اوقات نیز برخی از قربانیان به صورت کامل نابود می‌شوند.

3) بازی Fatal Frame II: Crimson Butterfly

یکی از مهم‌ترین دلایل ایجاد استرس در این بازی، محدود کردن آزادی عمل بازیکن است. در حالت عادی، بازی با نمای سوم‌شخص دنبال می‌شود که دید وسیع‌تری از محیط ارائه می‌دهد. زمانی که بازیکنان با ارواح بازی برخورد می‌کنند، دروبین به حالت اول شخص می رود تا حس ترس و اضطراب را بیشتر انتقال دهد. همچنین این تغییر زاویه دید، میدان دید بازیکن را کاهش داده و او را در شرایطی قرار می‌دهد که همواره احتمال حمله از جهات مختلف وجود دارد. حرکات شخصیت اصلی بازی به آهسته‌ترین شکل ممکن صورت می‌گیرد و این اتفاق می‌تواند برای گیمرها آزاردهنده باشد.

باز کردن درها، ورود به اتاق‌ها یا حرکت در راهروها با ریتمی آرام صورت می‌گیرد. همین کندی باعث شکل‌گیری لحظات پرتنش و غیر منتظره می‌شود. این موارد سبب می‌شوند که بازیکن حس ترس و استرس را تا پایان بازی همراه خودش داشته باشد. طراحان بازی از قابلیت لرزش کنترلر به شکلی خلاقانه استفاده کرده‌اند و در موقعیت‌های حساس، کنترلر همانند ضربان قلب شروع به لرزیدن می‌کند. این ویژگی به به بازیکنان می‌فهماند که شخصیت اصلی دقیقا در چه شرایطی قرار گرفته است.

قرار گرفتن در چنین شرایطی حس هم‌ذات‌پنداری را افزایش می‌دهد و استرس موجود در صحنه را عمیق‌تر به نمایش می‌گذارد. این اثر از دوربین Camera Obscura برای مکانیک خودش استفاده می‌کند . بازیکن برای مقابله با ارواح ناگزیر است از طریق این دوربین آن‌ها را ببیند یا عکاسی کند. در نتیجه برخلاف بسیاری از عناوین ترسناک که امکان فرار یا پنهان شدن وجود دارد، البته گاهی اوقات باید به صورت مستقیم با منابع ترس روبرو شوید. داستان بازی از دل یک روستای متروکه می‌آید و سعی دارد حس وهم آلود و ترسناکی را انتقال دهد.

4) بازی Five Nights at Freddy’s

تمام وظایف شما از 6 شب به بعد در نقش یک نگهبان آغاز می‌شوند و همین انزوای کامل حس وحشت، تنهایی و آسیب‌پذیری را تقویت می‌کند. بازیکن تنها به چراغ‌قوه، دوربین‌ها، درها یا ماسک دسترسی دارد و استفاده از آن‌ها با زمان محدود همراه است. محدودیت‌های این چنینی تصمیم‌گیری‌ها را سخت‌تر می‌کند و باعث اضطراب و استرس بیشتر در روند گیم پلی خواهند شد. هر کدام از شخصیت‌های فرعی بازی الگو و رفتار مخصوص به خودشان را دارند و ممکن است در شرایط خاص رفتار متفاوتی را نشان دهند و همین تنوع و عدم قطعیت، اضطراب را به‌شدت افزایش می‌دهد.

داستان بازی Five Nights at Freddy’s به‌طور مستقیم تعریف نمی‌شود، بلکه از طریق پوسترها، یادداشت‌ها، صداها و جزئیات محیط منتقل می‌شود. همین روش روایت به بازیکنان کمک می‌کند تا رازهای پنهان بازی را راحت‌تر از قبل بیابند والبته گاهی این حس کنجکاوی با ترس ترکیب خواهد شد. صدای مکانیکی درها، خنده‌های عجیب، یا حتی سکوت‌های طولانی، نقش مهمی در ایجاد استرس دارند. بازیکن در بیشتر لحظات با صدای محیط راه خودش را پیدا می‌کند و همین موضوع حس ترس را برای همیشه در دل گیمرها می‌گنجاند.

در این بازی، ترس فقط در شوک‌های ناگهانی خلاصه نمی‌شود و بیشتر استرس بازی از «انتظار» حمله‌ دشمن سرچشمه می‌گیرد. بازیکن ساعت‌ها منتظر است و نمی‌داند چه لحظه‌ای موجودات وحشتناک بازی را می‌بیند. همین حس پیش‌بینی‌ناپذیر، فشار روانی زیادی را به بازیکن انتقال می‌دهد. عروسک‌هایی که با آن‌ها ملاقات می‌کنید در واقع ترکیبی از انسان و ماشین هستند. ظاهر «نیمه‌انسانی» نوعی حس ناخوشایند ایجاد می‌کند، عاملی که به صورت ناخودآگاه ذهن بازیکن را آزار می‌دهد.

5) بازی The Evil Within

فضای این اثر به یاد ماندنی هیچ گاه حالت ثابتی ندارد و به شکل جذابی همیشه در حالت تغییر است. ساختمان‌ها فرو می‌ریزند یا زمین زیر پا واژگون می‌شود و گاهی خیابان ها در هم می‌پیچند. این تغییرات غیرمنتظره بازیکنان را سردرگم می‌کنند و حس بی ثباتی مداوم را به آن‌ها انتقال می‌دهد. گیمرها همیشه با کمبود مهمات و منابع اساسی روبرو هستند و برای منابع مهم خودشان را با هوشمند به کار بگیرند. در برخی از موارد کمبود منابع می‌تواند کار را برای پیش بردن بازی سخت‌تر از همیشه کند.

حرکت‌های شخصیت بازی The Evil Within با سرعت زیادی پیش نمی‌روند و فرار کردن و جاخالی دادن از حملات دشمنان کار ساده‌ای نیست. این محدودیت در کنترل، حس آسیب‌پذیری عمیق و استرس بیشتری را ایجاد می‌کند.  موجودات بازی ترکیبی از شکنجه، خشونت و ترس هستند، برخی از آن‌ها بارها برمی‌گردند و نابود کردنشان به هیچ‌وجه کار آسانی نیست. همین موضوع بازیکن را وادار می‌کند به‌جای مبارزه مستقیم، به فکر فرار یا مخفی‌کاری باشد. بیشتر سکانس‌‌های بازی شباهت زیادی به کابوس و ترس‌های روان‌شناختی دارند.

گاهی اوقات واقعیت در توهم و خاطرات شخصیت داستان گره می‌خورند و همین مورد باعث عدم اعتماد بازیکنان به هر چیزی می‌شود. استفاده از این حالت می‌تواند برای گیمرها حس جنون را تقویت کند و ترس‌ها و استرس‌های روانی را از بخش‌های مختلف روان بیرون بکشد. نورپردازی تاریک، سایه‌های سنگین، جلوه‌های بصری خون‌آلود و صداهای مرموز همگی دست‌به‌دست هم می‌دهند تا فضایی سینمایی و دلهره‌آور را بسازند. طراحی هنری بازی به‌قدری دقیق است که هر صحنه مثل بخشی از یک کابوس زنده به نظر می‌رسد.

6) بازی Dead Space

از همان لحظه‌ای که در بخش‌های تاریک USG Ishimura قدم می‌گذارید، ضربان قلب‌تان را بالا می‌برد. در کنار جامپ اسکرهای غیر منظره، با یک طراحی سیستماتیک که از صدا، رابط کاربری، نورپردازی، ریتم گیم‌پلی مبتی بر استرس و اضطراب روبرو خواهید شد. بازی به‌جای تکیه‌ بر ترس لحظه‌ای، تنش لحظه‌ای را می‌سازد. حس دلهره زمان مدیریت منابع یا حتی گوش‌دادن به نفس‌زدن‌های ایزک هم دست از سرتان برنمی‌دارد. فراموش نکنید که عناصری مانند عدم قطعیت، تهدید نامرئی و محدودیت منابع، بیشترین احتمال برانگیختن ترس و برهم‌زدن توازن فیزیولوژیک را دارند.

جیسن گریوز، آهنگساز Dead Space، عمداً از ملودی‌های به‌خاطرماندنی پرهیز کرد تا از صدا برای تاثیرگذاری بیشتر کمک بگیرد. او برای خلق حس «بی‌نظمیِ سازمان‌یافته» از تکنیک‌های آوانگارد قرن بیستم الهام گرفت تا شنونده همیشه کمی خارج از تعادل بماند. جلوه های صوتی این اثر بیشتر روی غریزه‌های بدنی شما تمرکز دارند و پیش بینی آنها کار آسانی نیست. اتفاقات فیزیولوژیک مثل ضربان قلب هنگام بازی‌ های ترسناک افزایش می‌یابند و صدا نقش مستقیم در شدت تجربه‌ی عاطفی دارد.

در بازی Dead Space تقریباً همه‌چیز از نوار سلامتی تا منوهای منابع داخل جهان بازی و روی بدن آیزک نمایش داده می‌شوند و مهم‌تر از همه نمایش منوها باعث توقف بازی نمی‌شود. این تصمیم کمک می‌کند تا زمان بررسی پیام‌ها یا مدیریت منابع حس دلهره به بازیکنان انتقال داده شود. نسخه بازسازی شده این اثر یک سیستم هوشمند دارد که میزان استرس را کنترل می‌کند. این سیستم گاهی چراغ‌ها را خاموش می‌کند، صداهای عجیب پخش می‌کند یا دشمن‌ها را در لحظه‌ای که انتظارش را ندارید، ظاهر می‌سازد.

7) بازی Outlast

ترس این بازی مستقیم با روان شما رو کار دارد و نه اسلحه‌ای در اختیارتان می‌گذارد، نه فرصتی برای مبارزه. تنها یک دوربین دید در شب در اختیار دارید که باتری آن نیز هر لحظه ممکن است به پایان برسد. همین محدودیت باعث می‌شود هر قدمی که برمی‌دارید پر از استرس باشد. تنها کاری که می‌توانید بکنید فرار یا پنهان شدن خواهد بود. بازی Outlast از صدا مثل یک سلاح استفاده می‌کند و صدای پای دشمنان در راهرو، درهایی که محکم بسته می‌شوند و نفس‌زدن شخصیت اصلی، همه با هم ضربان قلب شما را بالا می‌برند.

موسیقی بازی نیز در مواقع حساس می‌تواند سطح تنش و ضربان قلب بازیکنان را به بالاترین حالت خودش برساند. به طوری که حتی وقتی دشمنی نزدیک نیست، باز هم حس می‌کنید چیزی در نزدیکی شما حضور دارد. در کم‌ترین عنوانی استفاده از دوربین دید شب را می‌بینیم .وقتی آن را روشن می‌کنید، محیط سبز فسفری و دانه‌دانه می‌شود، دیدتان محدودتر و مبهم‌تر خواهد شد. این ابهام در دید گیمرها حس ترس را بیشتر از قبل افزایش می‌دهد. از سوی دیگر باتری دوربین محدودیت‌های خودش را دارد و باید بین دیدن کامل محیط و صرفه‌جویی در انرژی یکی را انتخاب کنید.

بیشتر بازی های ترسناک حداقل یک سلاح با گلوله‌هایی محدود در اختیارتان قرار داده می‌شود، ولی در بازی Outlast هیچ راهی برای مقابله مستقیم نیست. بنابراین فقط باید فرار کنید یا در کمد و زیر تخت قایم شوید. همین ناتوانی باعث می‌شود حس بی‌پناهی شما واقعی‌تر شود. هر زمانی که دشمنان شما را ببینند باید پا به فرار بگذارید و همین شرایط استرس را به اوج خودش می‌رساند. دویدن در راهروهای تاریک، تقلا برای پیدا کردن یک محل پنهان شدن و شنیدن صدای پای دشمنی که پشت سر نزدیک‌تر می‌شود، لحظه‌هایی است که نفس‌تان را بند می‌آورد.

8) بازی Resident Evil 7: Biohazard

این اثر به یاد ماندنی نقطه‌ی عطفی در سری رزیدنت اویل محسوب می‌شود. با تغییر زاویه دید از سوم‌شخص به دید اول‌شخص، بازیکن تجربه‌ای بی‌واسطه و کاملاً شخصی از ترس را تجربه خواهد کرد. گیمرها خودشان را در خانه‌ی متروکه‌ی لوییزیانا می‌بینند و در فضایی اضطراب‌آور و تنش‌زا قرار می‌گیرند. شخصیت اصلی، ایتن، به‌صورت عمدی با حرکتی آهسته و سنگین طراحی شده است. این محدودیت در حرکت حس شکنندگی و آسیب‌پذیری را افزایش می‌دهد و موجب می‌شود بازیکن در هر لحظه از بازی، تحت فشار روانی قرار بگیرد.

صداگذاری بازی Resident Evil 7 از برجسته‌ترین نمونه‌های طراحی صوتی در بازی ‌های ترسناک است. موسیقی دلهره‌آور، صداهای خش‌دار و نامعلوم و سکوت‌های طولانی، همگی باعث می‌شوند که اضطراب بازیکن حتی در نبود دشمن نیز حفظ شود. این عناصر، تجربه‌ی ترس را به‌طور مداوم در ذهن بازیکن زنده نگاه می‌دارند. نوارهای VHS در طول بازی، تجربه‌ای فراموش‌نشدنی خلق می‌کنند. هنگامی که بازیکن آن‌ها را پخش می‌کند، کنترل شخصیت وارد یک خاطره‌ی کابوس‌وار می‌شود. این تغییر ناگهانی بین محیط واقعی و خاطرات، حس سردرگمی و اضطراب را افزایش می‌دهد و به عمق تجربه‌ ترس کمک می‌کند.

تمام آیتم‌ها و مهمات بازی محدودیت‌های خاص خودشان را دارند، ولی در این نسخه محدودیت بیشتر به چشم می‌خورد. این محدودیت باعث می‌شود هر تصمیم بازیکن برای استفاده از منابع حیاتی، با استرس همراه باشد و فشار روانی تجربه را افزایش دهد. نسخه‌ی واقعیت مجازی Resident Evil 7 تجربه‌ی ترس را تا حدی چند برابر خواهد کرد. نمونه‌ای برجسته از طراحی موفق ترس و استرس در بازی‌های ویدیویی است و ترکیب دید اول‌شخص، طراحی صوتی حرفه‌ای، دشمنان منحصربه‌فرد و محدودیت منابع، تجربه‌ای فوق العاده را خلق می‌کند که بازیکن را از نظر روانی درگیر نگاه می‌دارد. حتی در لحظاتی که دشمنی حضور ندارد، اضطراب و تنش همچنان حفظ می‌شود و این نشان‌دهنده‌ موفقیت کمپانی کپکام در بازگرداندن وحشت به ریشه‌های کلاسیک آن است.

جمع‌ بندی

بازی‌های ترسناک یکی از خاص‌ترین ژانرهای گیم هستند؛ چون ترکیب هیجان، آدرنالین و داستان‌سرایی تاریک رو با هم ارائه میدن. برخلاف ژانرهای دیگه که سرگرمی و رقابت رو اولویت دارن، اینجا هدف اصلی ترساندن بازیکنه. از طرفی بازی‌های ترسناک فقط سرگرمی نیستند؛ یه تجربه احساسی و هیجانی کامل هستن که مرز بین واقعیت و کابوس رو محو می‌کنند. برای همینه که این ژانر، هر بار با یه اثر تازه، دوباره طرفدارهاشو شگفت‌زده می‌کند. در نهایت به نظر شما چه عنوان دیگری می‌تواند در ژانر بازی های ترسناک بیشترین حس ترس و استرس را به بازیکنان انتقال دهد؟