آثار منفی بازی های سولزلایک بر ویدیو گیم

در طی بیش از یک دهه اخیر، شاهد شکل‌گیری سبک‌های جدیدی از بازی‌سازی در صنعت ویدیو گیم بوده‌ایم. سبک‌هایی که امروزه به شدت پرطرفدارند و ویدیو گیم را وارد مرحله نوینی کرده‌اند. یکی از پرطرفدارترین و خاص‌ترین ژانرها در بازی‌های ویدیویی، آثار سولزلایک هستند. همانطور که از اسمش مشخص است، منشا این ژانر به سری بازی‌های Dark Souls و Demon’s Souls از استودیو فرام سافتور برمی‌گردد. بازی‌های این ژانر معمولا ویژگی‌های خاصی مثل تمرکز بر قصه گویی محیطی و باس‌فایت‌های بسیار زیاد دارند. با این حال، اصلی‌ترین امضای عناوین سولزلایک، درجه سختی بسیار بالایشان است که برای گیمر چالش‌های متعددی ایجاد می‌کند.

بازی‌ های سولزلایک و تاثیرات منفی آن‌ها

همانطور که گفته شد، بازی‌های سولزلایک امروزه تبدیل به یک پدیده بسیار پرطرفدار شده‌اند. در نتیجه، هر ساله تعداد زیادی بازی در این ژانر ساخته و منتشر می‌شوند که برخی از آن‌ها کیفیت بسیار بالایی هم دارند و مورد استقبال گسترده‌ای قرار می‌گیرند. علی‌رغم همه این موفقیت‌ها، همه‌گیر شدن بازی‌های سولزلایک متاسفانه آثار منفی بر صنعت ویدیو گم داشته است. این بازی‌ها و رویکرد نادرست برخی استودیوها و بازیکنان نسبت به آنان، باعث شده تا آسیب‌هایی به این مدیوم از سرگرمی وارد شود. در این مقاله، قصد داریم تا به تاثیرات منفی بازی‌های سولزلایک بر صنعت ویدیو گیم بپردازیم و آن‌ها را شرح دهیم.

نابودی بازی‌ های هک اند اسلش

یکی از اصلی‌ترین و بدترین آسیب‌هایی که سولزلایک‌ها بر بدنه ویدیو گیم وارد کرده‌اند، انقراض تدریجی بازی‌های هک اند اسلش است. ترند شدن عناوین سولزلایک در سال‌های اخیر باعث شده که رغبت به تجربه نقطه مقابل آنان، یعنی بازی‌های هک اند اسلش، کاهش یابد. این ژانر یکی از قدیمی‌ترین ژانرها در دنیای بازی‌ها بوده و هست و همیشه طرفداران خاص خود را داشته. در دوران اوج این ژانر در اوایل دهه 2000 میلادی، شاهد انتشار بازی‌های باکیفیتی در این سبک بودیم که نامشان در تاریخ جاودانه شد. بازی‌هایی مثل سه گانه اول God of War و سری Devil May Cry، از جمله این آثار باکیفیت و تاریخ‌ساز بودند.

اما چرا سولزلایک‌ها باعث انقراض عناوین هک اند اسلش شدند؟ اصلی‌ترین دلیل این اتفاق، تفاوت فاحش فلسفه این دو سبک است. در بازی‌های هک اند اسلش، معمولا کاراکتر اصلی بازی به شدت قدرتمند است و در جریان بازی بر قدرتش افزوده هم می‌شود. دشمنان معمولی مقابل پروتاگونیست بازی حرفی برای گفتن ندارند و به راحتی می‌شود آن‌ها را سلاخی کرد. در این بازی‌ها، چالش اصلی در سرعت اجرای کمبوها است و شاهد مبارزات سریعی هستیم.

این در حالیست که در بازی‌های سولزلایک، کاراکتر اصلی در آغاز بازی معمولا به شدت ضعیف است و از پس خیلی از دشمنان بازی نمی‌تواند بربیاید. در این بازی‌ها، کاراکتر اصلی دیرتر و سخت‌تر ارتقا پیدا می‌کند و این گیمر است که باید مهارت‌های خودش را ارتقا دهد. سختی این گونه آثار به مراتب بالاتر از عناوین هک اند اسلش است و مبارزات بیشتر بر پایه دفاع و پری کردن ضربات در بهترین زمان ممکن است.

اگرچه در برخی موارد مثل اهمیت باس‌فایت‌ها و صورت گرفتن اغلب مبارزات با سلاح سرد، این دو ژانر شباهت‌های زیادی به یکدیگر دارند. در اصل، همین شباهت‌ها باعث شد تا گیمرها به طور عمدی یا سهوی، تصمیم به انتخاب یکی از این دو ژانر بگیرند. با توجه به ترند شدن عناوین سولزلایک و جدیدتر بودن آنان، انتخاب بازیکنان هم به سمت این اینگونه آثار سوق پیدا کرد. در نتیجه شاهد بودیم که عناوین هک اند اسلش دیگر به اندازه گذشته محبوب نبودند. اگرچه این ژانر هنوز به طور کامل نمرده است، اما سالانه بازی‌های باکیفیت بسیار کمی در این ژانر عرضه می‌شوند. فرنچایزهای هک اند اسلش بزرگ مثل Devil May Cry و Bayonetta یا دیر به دیر نسخه جدید منتشر می‌کنند و دیگر محبوبیت سابق را ندارند، و یا مثل God of War ریبوت شده‌اند و دیگر هک اند اسلش محسوب نمی‌شوند.

افزایش سختی غیر منطقی در بازی‌ها

هامنطور که اشاره شد، اصلی‌ترین ویژگی بازی‌های سولزلایک، سطح سختی بسیار بالایشان است. این عناوین تمام تمرکز خود را روی این می‌گذارند که برای بازیکن چالش‌برانگیز باشند و او را به تلاش چندباره برای گذر از یک مرحله ترغیب کنند. با این حال، برخی توسعه‌دهندگان در انجام این کار افراط می‌کنند و فقط به تجربه گیمر آسیب می‌زنند.

متاسفانه امروزه برخی از استودیوها گمان می‌کنند که تنها عامل موفقیت بازی‌های سولزلایک فرام سافتور، دشوار بودن آنان است. آن‌ها فکر می‌کنند که بازیکنان از هرگونه سختی و دشواری استقبال می‌کند. در نتیجه شاهد بازی‌هایی هستیم که گاها حتی سولزلایک هم نیستند، اما به خاطر پیروی از ترند «سخت بودن»، به شدت دشوار و چالش برانگیز هستند. این به خودی خود چیز بدی نیست اما به شرطی که سختی بازی در حد منطقی باشد. چه بسا عناوینی هستند که در سخت بودن افراط می‌کنند و همین باعث برهم خوردن تعادل گیم‌پلی‌شان می‌شود. در نتیجه، تجربه یک گیمر معمولی از اینگونه بازی‌ها خراب می‌شود و آن‌ها از ادامه بازی دلسرد می‌شوند.

سمی شدن جامعه گیمرها

قطعا تجربه بازی‌های سولزلایک ساخته فرام سافتور، کار بسیاری دشواریست که هر کسی نمی‌تواند از پس آن بربیاید. این بازی‌ها به طرز عجیب، اما منطقی، سخت هستند و برای پیشروی در آنان باید صبر و تحمل بالایی داشته باشید. ویژگی که طبیعتا بسیاری از افراد ندارند و همین باعث می‌شود که نتوانند با بازی‌های سولزلایک ارتباط برقرار کنند. افرادی که بازی کردن را به عنوان وسیله‌ای برای استراحت کردن و آرامش یافتن بعد از یک روز سخت می‌بینند، اغلب از این بازی‌ها دل خوشی ندارند و علاقه‌ای به تجربه آنان ندارند.

این در حالیست که عمدا یا سهوا، گیمرهایی که می‌توانند با این دسته از بازی‌ها ارتباط بگیرند، دیگران را بابت امتناع از تجربه عناوین سولزلایک سرزنش می‌کنند. حتما شما هم در شبکه‌های اجتماعی به افرادی برخورده‌اید که از اصطلاح «نوب» برای بازیکنانی که اهل آثار سولزلایک نیستند، استفاده می‌کنند. این دسته از گیمرها معتقدند که افرادی که نمی‌توانند با بازی‌های سولزلایک ارتباط بگیرند، بازیکنان بدی هستند. در حالی که می‌دانیم این عقیده نادرست است و تمایل به تجربه سولزلایک‌ها صرفا به سلیقه بازیکنان بستگی دارد.

متاسفانه نگرش نادرست برخی بازیکنان به این ژانر، باعث شده تا شاهد سمی شدن کامیونیتی و جامعه گیمرها باشیم. این بحث که آیا افرادی که «سولزباز» نیستند بازیکنان بدی هستند یا نه، همواره باعث جنگ و جدل بین گیمرها بوده است. این موضوع که یک گیمر برای ثابت کردن مهارت‌هایش، حتما باید سولزباز باشد، یکی از آسیب‌هاو اثرات منفی بزرگیست که این آثار بر پیکره بازی‌های ویدیویی وارد کرده‌اند. البته که این مورد بیشتر به فرهنگ نادرست خود گیمرها و برخورد اشتباه آن‌ها نسبت به این موضوع برمی‌گردد.

افزایش ساخت کلون‌های بی‌کیفیت

این مورد هم بیشتر به نوع برخورد دیگران با بازی‌های سولزلایک بستگی دارد و خود این ژانر به شکل مستقیم مقصر آن نیست. متاسفانه در هر مدیوم سرگرمی می‌بینیم که وقتی یک اثر به موفقیت عظیمی می‌رسد، شرکت‌های دیگر با نمونه برداری از آن در ساخت محصولاتشان، امید دارند تا گوشه‌ای از آن موفقیت را تکرار کنند. این اتفاق در صنعت بازی‌های ویدیویی نیز زیاد رخ می‌دهد. هر دفعه که یک بازی انقلابی منتشر می‌شود و به موفقیت تجاری دست می‌یابد، شاهد سیلی از بازی‌های مشابه با آن هستیم.

برخی از این آثار صرفا از بازی مذکور الهاماتی در جنبه‌های مختلف می‌گیرند، اما برخی دیگر عملا کپی‌کاری می‌کنند و اصطلاحا کلونی از اثر اصلی می‌شوند. این آثار معمولا یک دهم کیفیت بازی اصلی را هم ندارند و فاقد هرگونه ارزش فنی و هنری هستند. این کلون‌ها، بازی‌هایی هستند که صرفا برای این ساخته و منتشر می‌شوند که بتوانند روی موج ترند سوار شده و بازیکنان زیادی را به خود جلب نمایند.

این اتفاق برای سری بازی‌های دارک سولز، و بعدا سایر عناوین ساخته فرام سافتور هم، افتاد. از اواسط دهه 2010 میلادی و ترند شدن بازی‌های سولزلایک در سراسر دنیا تا همین الان، شاهد انتشار بازی‌هایی در این سبک بودیم که حرف جدیدی برای گفتن نداشتند. بلکه توسعه‌دهندگانشان صرفا می‌خواستند از ترند مذکور استفاده کرده و به موفقیت تجاری برسند. در نتیجه شاهد توسعه و انتشار خیل عظیمی از بازی‌های سولزلایکی بودیم که کیفیت به شدت پایینی داشتند و تنها با اهداف تجاری توسعه داده شده بودند. عناوینی مثل نسخه اصلی بازی Lords of the Fallen که در سال 2014 منتشر شد و حتی ریبوت آن در سال 2023، جزو بهترین مثال‌ها برای این مورد هستند. عناوینی که صرفا کلون‌هایی از سری دارک سولز بوده و فاقد هویت خاص خود بودند.

جمع بندی

از مطالب فوق نباید این گونه برداشت کنید که بازی‌های سولزلایک به خودی خود آثار مضری هستند و فقط تاثیرات منفی بر ویدیو گیم گذاشته‌اند. اغلب این تاثیرات منفی که در موردشان صحبت کردیم، به علت برخورد نادرست خود توسعه‌دهندگان و بازیکنان با آثار این ژانر است. بازی‌های سولزلایک نه تنها در ذات خود مضر نیستند، بلکه می‌توانند درس‌های ارزشمندی به بازیکنانشان بدهند. درس‌هایی مثل اهمیت صبر کردن و تاب‌آوری در مقابل سختی‌های زندگی. اگر ما بتوانیم نوع برخوردمان را با این ژانر تغییر دهیم، قطعا خیلی از آثار منفی که گفته شد هم از بین خواهند رفت. فراموش نکنید که بزرگترین هدف ویدیو گیم، لذت بردن است!