نقد و بررسی بازی Hades 2

موفقیت چشمگیر نسخه‌ نخست Hades برای استودیوی Supergiant Games نقطه‌ی عطفی در ژانر روگ‌لایک به شمار می‌رفت. بازی نه‌تنها توانست ترکیب کم‌نظیری از گیم‌پلی سریع، طراحی هنری درخشان و روایت غنی ارائه دهد، بلکه نشان داد تجربه‌ای در ظاهر تکرارشونده می‌تواند با خلاقیت و عمق داستانی به اثری ماندگار تبدیل شود. در چنین شرایطی، ساخت دنباله‌ای برای عنوانی که بسیاری آن را نزدیک به کمال می‌دانستند، کاری ساده نبود. Hades 2 با درک همین حساسیت، مسیری محتاط اما جاه‌طلبانه را در پیش گرفته است. این بازی تلاش می‌کند ضمن حفظ هویت و ساختار موفق نسخه‌ پیشین، دنیایی تاریک‌تر، پخته‌تر و از نظر مفهومی عمیق‌تر خلق کند.

نتیجه، اثری است که در همان نگاه نخست آشنا به نظر می‌رسد، اما در لایه‌های درونی خود چهره‌ای متفاوت از اسطوره، زمان و اراده به نمایش می‌گذارد؛ بازی‌ای که به‌جای تکرار فرمول موفق گذشته، تلاش میکند تا معنایی تازه از آن بسازد. در ادامه مطلب نقد و بررسی بازی Hades 2، نگاهی به روایت و شخصیت‌پردازی خواهیم داشت.

روایت و شخصیت‌ پردازی

در Hades 2 روایت از همان آغاز نشان می‌دهد که استودیوی Supergiant به‌جای بازسازی مسیر نسخه‌ی نخست، قصد دارد مفهوم داستان‌گویی در قالب یک بازی روگ‌لایک را گسترش دهد. این‌بار بازیکن در نقش ملینوئه (Melinoe) قرار می‌گیرد؛ خواهر زاگرئوس و شاگرد هکاته، الهه‌ی جادو و شب. او مأموریتی بسیار سنگین‌تر از برادرش دارد رویارویی با کرونوس، تایتان زمان و دشمن دیرینه‌ی خدایان، که با شکستن زنجیرهای اسارت خود، تهدیدی برای کل جهان‌های زیرین و آسمانی ایجاد کرده است.

تغییر قهرمان در Hades 2 تنها یک تصمیم روایی نیست، بلکه بازتاب تغییری بنیادین در لحن و فضای کلی اثر است. اگر روایت نسخه‌ی اول بر ، میل به رهایی تمرکز داشت، در این‌جا محور اصلی بلوغ، مسئولیت و درک چرخه‌ی تکرار زمان است. Melinoe در آغاز داستان شخصیتی است میان ایمان و تردید، که بار سنگین انتقام و وظیفه را هم‌زمان بر دوش می‌کشد. این دوگانگی در سراسر روایت حضور دارد و مسیر رشد او را شکل می‌دهد.

روایت به‌جای پیشروی خطی، از ساختاری تدریجی و لایه‌مند استفاده می‌کند؛ درست همانند نسخه‌ی پیشین، شکست بخشی از پیشرفت است. هر بازگشت به اردوگاه نه صرفاً وقفه‌ای میان دو نبرد، بلکه گامی در درک بیشتر دنیای بازی و روابط میان شخصیت‌هاست. گفت‌وگوهای میان ملینوئه و دیگر خدایان از هکاته گرفته تا هرمس، آپولو و دمتر با دقتی کم‌نظیر نوشته شده‌اند و هرکدام جنبه‌ای از شخصیت اصلی یا جهان پیرامون او را آشکار می‌کنند.در این میان، هکاته نقشی محوری دارد؛ آموزگاری سخت‌گیر و درعین‌حال پناهگاهی عاطفی. رابطه‌ی میان او و ملینوئه یکی از بهترین محورهای شخصیتی بازی است؛ تضادی میان اقتدار و مراقبت، میان قدرت و دلسوزی. در مقابل، حضور کرونوس به‌عنوان ضدقهرمان، لایه‌ای فلسفی‌تر به روایت افزوده است. او تجسم مفهوم زمان بی‌رحم است؛ موجودی که در گفت‌وگوهایش از تکرار، زوال و فراموشی سخن می‌گوید و در عمل، دشمنی را رقم می‌زند که شکستش تنها فیزیکی نیست، بلکه معنایی است.

یکی از نقاط قوت Hades 2 در این است که روایت خود را به بازیکن تحمیل نمی‌کند. هیچ صحنه‌ی طولانی یا روایت خطی وجود ندارد، بلکه هر بخش از داستان در خلال بازی، از دل گفت‌وگوها، محیط و واکنش شخصیت‌ها به عملکرد بازیکن بیرون می‌آید. این رویکرد باعث می‌شود احساس کشف و مشارکت در روایت تقویت شود. بازی نه با روایت مستقیم، بلکه از طریق تکرار، تغییر جزئی در واکنش‌ها و گفت‌وگوهای تدریجی، شخصیت‌ها را زنده و باورپذیر می‌سازد.

از نظر نگارشی و ساختار احساسی، Hades 2 نسبت به نسخه‌ی پیشین لحن تاریک‌تر و اندیشمندانه‌تری دارد. ملینوئه بر خلاف زاگرئوس، شخصیتی آرام، درون‌گرا و اندکی سرد است؛ اما همین تغییر ظاهری بستری برای رشد درونی اواست. او قهرمانی نیست که با شور و جوانی به‌دنبال آزادی باشد، بلکه جادوگری است که با درک تدریجی از ماهیت زمان و فانی بودن، مفهوم واقعی ایستادگی را می‌آموزد. این تفاوت در لحن سبب شده تا بار احساسی داستان در سطوح عمیق‌تری عمل کند.در کنار ملینوئه، شخصیت‌های فرعی نیز حضوری پررنگ دارند. خدایان، ارواح و موجودات جدید هر یک نقشی مستقل در روایت دارند و با دیالوگ‌های متعددشان نه‌تنها جهان را غنی‌تر می‌کنند، بلکه به بازیکن حس پیشرفت و ارتباط مداوم می‌دهند. در میان آن‌ها، برخی روابط مانند گفت‌وگوهای میان ملینوئه و نمسیس یا تعاملاتش با موروس (روح سرنوشت)، لایه‌هایی از رقابت، همدلی و تقدیر را در هم می‌آمیزند.

با وجود این عمق روایی، بازی همچنان از محدودیت‌های ساختار اپیزودیک خود رنج می‌برد. برخی خطوط داستانی دیرتر از حد لازم به نتیجه می‌رسند یا در میانه‌ی بازی تکراری به نظر می‌رسند. بااین‌حال، نحوه‌ی پیوند روایت با پیشرفت بازیکن و ساختار Runها چنان دقیق طراحی شده است که حتی گفت‌وگوهای تکراری نیز حس آشنایی دل‌پذیری دارند، نه کسالت. Hades 2 در روایت گامی جدی به جلو برداشته است. بازی با حفظ ساختار روایی پویا و افزودن عمق فلسفی و روان‌شناختی به داستان، از قالب «روگ‌لایک داستان‌دار» فراتر می‌رود و به تجربه‌ای اسطوره‌ای بدل می‌شود؛ تجربه‌ای که در آن شکست معنا دارد، زمان دشمن است، و بازگشت نه تکرار، بلکه بخشی از مسیر شناخت است.

گیم‌ پلی و مبارزات

اگر Hades نخست الگویی بی‌بدیل از تعادل میان سرعت، تنش و کنترل بود، Hades 2 این الگو را با جسارت و پیچیدگی بیشتری بسط داده است. Supergiant در این نسخه نه در پی تغییر ریشه‌ای ساختار بوده، بلکه کوشیده است تا با افزودن لایه‌های تازه، تجربه‌ای غنی‌تر و تاکتیکی‌تر خلق کند؛ تجربه‌ای که از همان لحظه‌ی نخست احساس آشنایی دارد، اما در عمق خود به‌وضوح متفاوت است.

ملینوئه، برخلاف زاگرئوس، جنگجویی متکی بر جادو و تسلط ذهنی است. این تفاوت بنیادین، ماهیت نبردها را دگرگون کرده است. در حالی‌که زاگرئوس بیشتر به سرعت و هجوم مستقیم تکیه داشت، سبک ملینوئه بر پایه‌ی مدیریت منابع و کنترل فضا شکل گرفته است. عنصر جدیدی به نام Magick، در واقع محور اصلی این تغییر است.

Magick منبعی است که با حمله یا استفاده از آیتم‌ها بازیابی می‌شود و اجرای حملات ویژه‌ی موسوم به Omega Attacks را ممکن می‌کند. این حملات نه صرفاً قدرتی‌تر از ضربات معمول، بلکه بخشی از تصمیم‌گیری تاکتیکی هستند آیا باید Magick را برای نبرد پیش‌رو ذخیره کرد یا در لحظه برای نجات از وضعیت بحرانی خرج نمود؟ همین انتخاب ساده، ریتم مبارزات را از حالت واکنشی به حالتی اندیشمندانه‌تر تبدیل کرده است.

افزوده شدن سیستم Arcana Cards، یکی از درخشان‌ترین تصمیم‌های طراحی بازی است. این کارت‌ها که با استفاده از منابع خاص فعال می‌شوند، در واقع نقشی شبیه به درخت مهارت دارند اما به شکلی سیال و بازطراحی‌شده. هر کارت، تغییر بنیادینی در رویکرد بازیکن ایجاد می‌کند؛ از افزایش آسیب در شرایط خاص گرفته تا تقویت سرعت بازیابی Magick یا امکان اجرای جادوهای ثانویه. ترکیب صحیح آن‌ها، تفاوت میان یک Run معمولی و یک Run استثنایی است.
در کنار آن، سیستم Hexes به عنوان Gifts of the Moon با کارکردهای محدود، لایه‌ای دیگر از کنترل میدان نبرد را اضافه می‌کند. برخلاف Boonهای خدایان که انتخاب‌های تصادفی و وابسته به شانس‌اند، Hexesها قابل انتخاب و مدیریت هستند و همین امر، بعدی از برنامه‌ریزی بلندمدت را وارد بازی می‌کند.

در همان ابتدای بازی، مجموعه‌ای از سلاح‌های Infernal Arms در دسترس قرار می‌گیرد که هر یک حس و کاربردی منحصربه‌فرد دارند. از Umbral Scythe گرفته تا خنجرهای سبک Sisters Blades، هر سلاح طراحی شده تا سبکی خاص از مبارزه را نمایندگی کند. نکته‌ی قابل توجه آن است که این بار، هریک از سلاح‌ها به شکلی عمیق‌تر با سیستم Magick در تعامل است؛ مثلاً برخی سلاح‌ها Omega Attackهای دفاعی دارند و برخی دیگر، حملات ناحیه‌ای گسترده ایجاد می‌کنند.
بازی به بازیکن اجازه می‌دهد تا در هر Run، بر اساس ترکیب سلاح، کارت‌های Arcana و Boonهای خدایان، سبک کاملاً متفاوتی را تجربه کند. این تنوع باعث می‌شود هیچ Run شبیه دیگری نباشد و فرآیند یادگیری به مرور زمان، به درک فلسفه‌ی مبارزه در بازی بدل شود. Hades 2 در اینجا به‌وضوح موفق‌تر از نسخه‌ی اول عمل کرده است؛ چراکه علاوه بر حفظ شاکله‌ی سریع و چابک مبارزات، حالا به عمق تصمیم‌گیری و سازگاری هم اهمیت بیشتری داده است.

دشمنان در Hades 2 تنوعی قابل‌توجه دارند و نسبت به نسخه‌ی پیشین، هوش و رفتار پیچیده‌تری از خود نشان می‌دهند. دشمنان نه‌تنها از نظر بصری متمایزند، بلکه الگوهای حمله‌ی خاص خود را دارند؛ برخی به‌صورت تاکتیکی میدان را محاصره می‌کنند، برخی دیگر بازیکن را وادار به حرکت مداوم می‌سازند و برخی با تأخیر حمله می‌کنند تا خطای زمانی بازیکن را هدف بگیرند.
این رفتارها باعث می‌شود بازیکن دیگر نتواند تنها با تکیه بر واکنش سریع پیش رود، بلکه باید الگوها را شناسایی و رفتار خود را متناسب با آن تنظیم کند. به همین دلیل است که نبردها در Hades 2 حس آزمون دارند، نه صرفاً جنگ. شکست در یک Run به معنای بی‌کفایتی نیست، بلکه بخشی از روند یادگیری الگوها و سازگاری با دشمنان جدید محسوب می‌شود.

Bosses نیز به‌مراتب پیچیده‌تر از قبل طراحی شده‌اند. هر یک مجموعه‌ای از فازها و الگوهای حمله‌ی چندمرحله‌ای دارند که به تدریج شدت می‌گیرند. نکته‌ی تحسین‌برانگیز آن است که هیچ‌یک از Bossesها تکراری یا تقلیدی از دیگری نیستند؛ هر مبارزه روایتی کوچک از یک دوئل شخصیتی است. برای مثال، نبرد با Hecate در اوایل بازی، نه صرفاً چالشی مکانیکی، بلکه تقابل شاگرد و استاد است و از منظر روایت نیز معنا دارد.Hades 2 بازی‌ است که در نخستین ساعات ممکن است بی‌رحمانه به نظر برسد. گستره‌ی توانایی‌ها و منابع گوناگون، حجم تصمیمات لحظه‌ای و نیاز به شناخت دشمنان، در ابتدا ذهن بازیکن را به چالش می‌کشد. اما به محض آن که ریتم بازی در ذهن جا می‌افتد، همه‌چیز به شکل غریزی پیش می‌رود. مبارزات از حالت تلاش برای بقا، به اجرای هنرمندانه‌ الگوها بدل می‌شوند.

Supergiant توانسته است همان حس خاص تسلط تدریجی را که در نسخه‌ی اول تحسین‌برانگیز بود، در اینجا نیز تکرار کند. هر شکست، نه دلسردکننده، بلکه آموزشی است. سیستم ارتقاء و بازگشت‌ها چنان طراحی شده‌اند که هر بار بازیکن با آگاهی و توانایی بیشتری بازگردد. از این منظر، گیم‌پلی Hades 2 به بلوغی رسیده که میان چالش و پاداش، مرزی کاملاً سنجیده ترسیم کرده است.در ادامه مطلب نقد و بررسی بازی Hades 2، نگاهی به طراحی مراحل و ساختار جهان خواهیم داشت.

طراحی مراحل و ساختار جهان

در همان دقایق ابتدایی، تضاد میان دو قلمرو به‌وضوح احساس می‌شود؛ زیرزمین با رنگ‌های تیره و سایه‌های شعله‌ورش حس فشردگی و اضطراب دارد، در حالی‌که سطح زمین در فضایی مه‌آلود، خاکستری و گاه وهم‌انگیز جریان می‌یابد. این تقابل نه فقط جلوه‌ی بصری متفاوتی ایجاد می‌کند، بلکه ریتم گیم‌پلی را نیز تغییر می‌دهد. در اعماق دوزخ، فضاها تنگ‌تر و نبردها نزدیک‌ترند و بازیکن باید از واکنش سریع و دقت در جای‌گیری استفاده کند، در حالی‌که در بخش‌های سطح، میدان‌های بازتر فرصت استفاده از جادوهای دوربرد و مانورهای تاکتیکی بیشتری فراهم می‌کنند. البته همین باز بودن محیط‌ها گاهی باعث می‌شود ضرباهنگ مبارزات در برخی اتاق‌ها کمی افت کند و حس فشردگی و هیجان نسخه‌ی اول در آن لحظات کمتر حس شود.

چیدمان مراحل همچنان بر پایه‌ی ساختار شاخه‌ای و تصادفی (Procedural) بنا شده، اما Supergiant این‌بار با افزودن عناصر بصری و نشانه‌های محیطی، تصمیم‌گیری میان مسیرها را هوشمندانه‌تر کرده است. یکی از نکات تحسین‌برانگیز، ریتم دقیق میان مبارزه و مکث است. بازی به‌خوبی درک کرده است که بازیکن برای حفظ انگیزه، نیاز به لحظاتی آرام دارد؛ بنابراین پس از چند نبرد پیاپی، معمولاً به اتاق‌هایی می‌رسیم که فرصت خرید، استراحت یا گفت‌وگو با شخصیت‌ها را فراهم می‌کنند. این وقفه‌های حساب‌شده از تکرار جلوگیری می‌کنند و تجربه را متعادل نگه می‌دارند.

از نظر تنوع بصری، Hades 2 بی‌تردید از نسخه‌ی پیشین جلوتر است. هر منطقه از منظر طراحی هنری، رنگ‌بندی و معماری، هویت خاص خود را دارد. مسیرهای سنگی و آتشین دوزخ با جزئیات درخشان طراحی شده‌اند و مناطق سطحی با پوشش گیاهی مرده و نورپردازی سرد، فضای غریبه‌ای می‌سازند که کاملاً با تم روایی بازی هماهنگ است.

در بخش تعامل محیطی نیز بازی قدمی به جلو برداشته است. تله‌های حرکتی، چاله‌ها و المان‌های قابل تخریب به شکل مؤثری در جریان نبرد ادغام شده‌اند و بازیکن را وادار می‌کنند تا از محیط به‌عنوان بخشی از استراتژی خود بهره ببرد. اما در عین حال، برخی تله‌ها چنان رنگ و افکت مشابهی با پس‌زمینه دارند که در شلوغی نبرد دیده نمی‌شوند و می‌توانند موجب خطاهای ناخواسته شوند. این مسئله به‌ویژه در اتاق‌هایی با افکت‌های جادویی زیاد، بر وضوح بصری تأثیر منفی می‌گذارد.

آنچه بیش از همه در طراحی جهان Hades 2 می‌درخشد، انسجام میان روایت و فضا است. هر منطقه نه‌تنها از نظر ظاهری متمایز است، بلکه از نظر روایی هم حامل بخشی از داستان است؛ گویی معماری و چیدمان محیط، بازتابی از وضعیت روحی و هدف ملینوئه است. در خرابه‌های سطح، نشانه‌های گذر زمان و ویرانی تمدن‌های پیشین دیده می‌شود، در حالی‌که در اعماق دوزخ، همه‌چیز در چرخه‌ی تکرار و بازیابی گرفتار مانده است. این هم‌پوشانی میان طراحی و مفهوم، نشان می‌دهد استودیو درک عمیقی از نقش فضا در روایت دارد.طراحی مراحل در Hades 2 توازنی میان نوآوری و آشنایی برقرار کرده است؛ ساختاری که هم برای طرفداران نسخه‌ی اول رضایت‌بخش است و هم به اندازه‌ی کافی تازه تا حس کشف را زنده نگه دارد.

ساختار روگ‌ لایک و تفاوت آن با نسخه‌ی نخست

هسته‌ی اصلی Hades 2 همچنان بر چرخه‌ی مرگ، بازگشت و پیشرفت استوار است، اما Supergiant این‌بار تلاش کرده مفهوم روگ‌لایک را از سطح یک ساختار تکراری به تجربه‌ای روایی و معنادار ارتقا دهد. در نسخه‌ی اول، شکست صرفاً بخشی از مسیر یادگیری بود؛ اما در Hades 2، مرگ و بازگشت با محوریت داستانی بازی  یعنی زمان و تکرار در هم آمیخته‌اند. هر Run نه تنها تمرینی برای مهارت، بلکه گامی در مسیر فهم روایت و شناخت عمیق‌تر جهان است.

تغییر بزرگ دیگر، چندمسیره شدن پیشروی است. اکنون بازیکن تنها در اعماق دوزخ نمی‌جنگد، بلکه می‌تواند مسیرهایی به سطح زمین یا شاخه‌های جانبی را نیز برگزیند. این تنوع محیطی از یکنواختی ذاتی ژانر کاسته و هر Run را به تجربه‌ای منحصربه‌فرد بدل کرده است. پاداش‌ها و چالش‌ها نیز در هر مسیر متفاوت‌اند و تصمیم‌گیری درباره‌ی انتخاب راه، بخشی از جذابیت استراتژیک بازی شده است.

Hades 2 در طراحی چرخه‌ی شکست و بازگشت، رویکردی بخشنده‌تر دارد. مرگ دیگر حس تنبیه ندارد، بلکه فرصتی برای بازاندیشی در تاکتیک و ترکیب قدرت‌هااست. حتی در بازگشت به اردوگاه، گفت‌وگوهای تازه و پیشرفت‌های کوچک، حس تداوم را حفظ می‌کنند و اجازه نمی‌دهند تکرار به یکنواختی تبدیل شود.

البته گستردگی مسیرها و منابع جدید گاهی ریتم بازی را کند می‌کند. در Runهای نخست، تعدد گزینه‌ها و پیچیدگی تصمیم‌ها می‌تواند تمرکز بازیکن را از هیجان ناب مبارزه دور سازد. اما پس از سازگاری با منطق بازی، همین عمق به نقطه‌ی قوت آن بدل می‌شود و تجربه‌ای پویا و پاداش‌دهنده می‌آفریند.در ادامه مطلب نقد و بررسی بازی Hades 2، نگاهی به گرافیک و طراحی هنری خواهیم داشت.

گرافیک و طراحی هنری

 سبک بصری همچنان بر پایه‌ی طراحی دوبعدی و خطوط دست‌کشیده بنا شده، اما این‌بار فضای رنگی به‌سوی طیف‌های سردتر و سبزآبی متمایل شده تا حال‌و‌هوای تاریک‌تر و رازآلودتری ایجاد کند. این انتخاب صرفاً برای تنوع ظاهری نیست، بلکه در هماهنگی کامل با حال و هوای روایت و شخصیت ملینوئه قرار دارد؛ جهانی که از گرمای خشم و جوانی زاگرِیوس فاصله گرفته و به قلمرویی سنگین‌تر و تفکر‌برانگیزتر بدل شده است.

طراحی شخصیت‌ها و دشمنان نیز با جزئیاتی چشم‌گیر همراه است. چهره‌ی ملینوئه با خطوطی ظریف میان استواری و تردید حرکت می‌کند و حرکاتش نرم و سیال است. دشمنان هر ناحیه از نظر رنگ، بافت و فرم تفاوت محسوسی دارند و به‌خوبی حس دگرگونی فضاها را منتقل می‌کنند. تنها ایراد در این بخش، گاه‌به‌گاه ازدحام افکت‌های جادویی در نبردهاست که تشخیص موقعیت دشمنان را دشوار می‌کند و از وضوح صحنه می‌کاهد.

محیط‌ها از نظر ترکیب رنگ و نورپردازی خیره‌کننده‌اند. از دخمه‌های آتش‌بار زیرزمین تا ویرانه‌های مه‌آلود سطح زمین، هر منطقه هویت بصری متمایزی دارد و در عین حال با سبک کلی بازی هماهنگ است. جزئیاتی مانند انعکاس نور در سطوح مرطوب یا حرکت ذرات در هوا، حس عمق و پویایی را افزایش می‌دهد. انیمیشن‌ها مانند گذشته بی‌نقص‌اند؛ اجرای حرکات، جادوها و ضربات با ظرافت و ریتمی خاص انجام می‌شود و هیچ حرکتی خشک یا تصنعی به نظر نمی‌رسد.Hades 2 از نظر هنری اثری خیره‌کننده است؛ هر رنگ، نور و حرکت در خدمت روایت و فضای بازی قرار دارد. تنها کاستی‌های آن، ازدحام بصری در مبارزات  در برخی محیط‌هاست، اما همین موارد نیز نمی‌توانند از درخشش کلی طراحی هنری آن بکاهند. Supergiant بار دیگر ثابت کرده است که سبک دوبعدی، وقتی با درک عمیق از نور و احساس همراه شود، می‌تواند از هر جلوه‌ی سه‌بعدی پرزرق‌وبرق تأثیرگذارتر باشد.

موسیقی و صداگذاری

یکی از ویژگی‌های برجسته Hades 2 که تجربه بازی را به سطحی فراتر از صرفاً گیم‌پلی ارتقاء می‌دهد، موسیقی و طراحی صدا است. دارن کورب بار دیگر نشان داده که تسلط کامل بر ترکیب موسیقی متن با فضای بازی دارد. قطعات پرانرژی هنگام مبارزات نه تنها هیجان را افزایش می‌دهند، بلکه ریتم مبارزه و تصمیم‌گیری‌های لحظه‌ای بازیکن را هدایت می‌کنند. در عین حال، نواهای آرام و ملایم در اردوگاه‌ها و بخش‌های روایت، فضایی برای تنفس و بازسازی فراهم می‌آورند و به شکل هوشمندانه‌ای با ریتم سریع نبردها متضاد هستند. این تضاد میان سکوت و هیجان، حس پویایی جهان بازی را تقویت می‌کند و مخاطب را در هر لحظه درگیر تجربه احساسی می‌سازد.

صداگذاری کاراکترها نیز در سطحی عالی انجام شده است. ملینوئه با صدایی که ترکیبی از استواری و شکنندگی را منتقل می‌کند، به خوبی هویت شخصیتی خود را در سراسر بازی تثبیت می‌کند. خدایان، ارواح و شخصیت‌های فرعی نیز هرکدام صدای متمایز و شخصیت صوتی ویژه‌ای دارند که کمک می‌کند جهان بازی زنده و باورپذیر باشد. این دقت در صداگذاری باعث شده هر گفت‌وگو، حتی اگر کوتاه باشد، وزن روایت خود را داشته باشد و بازیکن را به تعامل بیشتر با دنیای بازی ترغیب کند.

در طراحی محیطی صوتی نیز بازی بسیار موفق عمل کرده است. افکت‌های جزیی مانند زمزمه ارواح، صدای برخورد سلاح‌ها و تغییرات صوتی متناسب با مکان و زمان، حس غوطه‌ور شدن در فضا را تقویت می‌کند. به عنوان مثال، نبرد در محیط‌های زیرزمینی تاریک با بازتاب‌های صوتی خاص، یا حضور در مسیرهای سطحی با صدای باد و آب، تجربه‌ای پویا و چندبعدی ایجاد می‌کند که با تجربه بصری هماهنگ است.