کدام بازی های جهان باز ضعیف و ناامیدکننده ظاهر شدند؟

بازی های جهان باز ناامیدکننده معمولا عناوینی هستند که در نگاه اول چیزهای زیادی برای ارائه دارند. نقشه‌های بزرگ، دنیای پر از داستان و آزادی عمل برای یک ماجراجویی طولانی. اما وقتی پای تجربه واقعی بازی به میان می‌آید، کوچک‌ترین ضعفی ‌می‌تواند باعث شود دنیایی که روی کاغذ عظیم و جاه طلبانه به نظر می‌رسید، سبک و توخالی باشد. البته همه می‌دانیم که ساخت یک بازی جهان باز می‌تواند کار بسیار سختی باشد. سازندگان باید دنیایی عظیم بسازند و در عین حال باید این دنیا را با داستان‌، ماموریت، شخصیت و فعالیت‌های متنوع پر کنند. اگر یکی از این بخش‌ها به درستی کار نکند، حتی بزرگ‌ترین پروژه‌ها هم می‌توانند شکست بخورند. یک بازی جهان باز موفق باید دلیلی برای گشت گذار به بازیکن بدهد، ماموریت‌های سرگرم‌کننده‌ای داشته باشد و فعالیت‌های آن احساس تکراری بودن و بی‌هدفی نداشته باشد. 

لیستی از بازی هایی جهان باز ضعیف 

در سال‌های اخیر استودیو‌های بسیاری، سعی کردند بتوانند این فرمول را به خوبی در عناوین خود پیاده کنند. اما بعد از انتشار، اصلا شبیه ایده‌ای نبودند که در ابتدا معرفی شده بود. در این مقاله، ما به سراغ 6 بازی Open-world می‌رویم که بعد از انتشار با انتظارات فاصله زیادی داشتند. بعضی از گزینه‌های این لیست به دلیل مشکلات فنی شکست خوردند و برخی به دلیل مشکلات طراحی و تصمیمات اشتباه در سیستم بازی. ایده‌هایی که بعضا پتانسیل بالایی هم داشتند اما مشکلاتشان انقدر زیاد بود می‌توان آن‌ها را نمونه‌های بزرگی از شکست در این سبک دانست.

6) Biomutant

بازی Biomutant برای اولین بار در سال 2017 توسط استودیو Experiment 101 معرفی شد. بعد از معرفی به نظر می رسید که این استودیو ایده جالبی برای ساخت اولین بازی خود دارد. این بازی قرار بود ترکیبی از سبک‌های نقش‌آفرینی، اکشن و ماجراجویی باشد که استانداردهای جدیدی تعریف می‌کند. اما فاصله چهار ساله بین معرفی تا عرضه (2021)، به جای اینکه بازی را پخته‌تر کند، تبدیل به زمانی برای ناامیدی شد.

علاوه بر این، طراحی ماموریت‌ها به شکلی آزاردهنده کلیشه‌ای بود؛ انگار سازندگان فقط می‌خواستند نقشه را با فعالیت‌های «برو، بکش، برگرد» پر کنند. اگر به این‌ها باگ‌های فنیِ عجیب و ضعف در عملکردِ بصری را هم اضافه کنیم، می‌فهمیم چرا این عنوان در لیست بازی های جهان باز ناامیدکننده قرار می‌گیرد. البته لازم است بگوییم Experiment 101 خلاقیتِ هنری داشت و سیستم‌های شخصی‌سازیِ سلاح و کاراکتر‌های بازی واقعاً نوآورانه بود. اما در نهایت، بیوموتانت نتوانست آن وعده‌های بزرگ سال 2017 را به یک تجربه درگیرکننده تبدیل کند. این بازی برای استودیو یک درس بزرگ بود: داشتن یک ایده جذاب، برای ساخت یک شاهکارِ جهان‌باز کافی نیست. اجرا، همان چیزی است که مرز بین یک بازی متوسط و یک اثر ماندگار را مشخص می‌کند. 

5) Forspoken

در لیست بازی های جهان باز ضعیف، بازی Forspoken از آن عناوینی است که نتوانست یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این ژانر را به خوبی پیاده کند. این بازی در بخش‌های فنی و حرکتی عملکردِ قابل‌قبولی دارد، اما وقتی نوبت به بخشِ اصلیِ یک اثر جهان باز یعنی «ارتباط با شخصیت‌ها» می‌رسد، دچار چالش‌های جدی می‌شود. شخصیت اصلی، فِی هالند (Frey Holland)، پتانسیلِ بالایی برای تبدیل شدن به یک قهرمانِ تأثیرگذار داشت؛ اما روایتِ بازی به‌گونه‌ای پیش می‌رود که گویی سعی دارد با استفاده‌ی بیش از حد از شوخی‌ها و کنایه‌ها، شخصیت او را برای مخاطب جذاب کند. 

با این حال، این سبک از دیالوگ‌پردازی در بسیاری از لحظات، از حالتِ طبیعی خارج شده و باعث می‌شود ارتباط بازیکن با مسیرِ داستانی کمی آسیب ببیند. این مسئله تنها به شخصیتِ اصلی بازی محدود نمی‌شود. رابطه‌ی او با همراهش کاف (Cuff) قرار بوده یکی از هسته‌های اصلیِ پیشرویِ داستان باشد. با این‌حال در عمل بیش از آنکه به عمقِ روایت کمک کند، به سمتِ گفتگوی‌هایِ مداوم و گاهی غیرضروری متمایل شده است. این عدم تعادل است که باعث شده Forspoken در لیست بازی های جهان باز ناامیدکننده قرار بگیرد. اثری که با وجودِ پتانسیل‌هایِ بصریِ بالا، نتوانست آن پیوند عمیقی که میان بازیکن و جهان بازی نیاز است را برقرار سازد.

4) Skull and Bones

یکی از بهترین قسمت‌های بازی Assassin’s Creed IV: Black Flag، نبردهای دریایی بازی این عنوان بودند که حس و حال داستان را به خوبی منتقل می‌کردند. در سال 2013 شرکت Ubisoft با الهام از این موضوع پروژه Skull and Bones را شروع کرد. یوبیسافت قبلا نشان داده بود که می‌تواند یک تجربه جذاب از زندگی در دریا بسازد پس انتظارات طرفداران هم از این عنوان زیاد بود. اما با گذشت زمان، توسعه طولانی و مشکلات متعدد باعث شد بازی برای بارها در مسیر خود بچرخد و در نهایت دنیای متفاوتی بنشیند. ساخت این بازی حدود 11 سال طول کشید و استودیو سازنده به جای اینکه شکست را بپذیرد، باز هم این بازی را با تمامی مشکلاتش منتشر کرد. 

بازی به جای اینکه تمرکز خود را روی یک ماجراجویی داستانی بگذارد، بیشتر به سمت ساختار Live-Service رفت و همین موضوع شرایط را خیلی سخت‌تر هم کرده بود. همچنین شخصیت‌ها عمق زیادی نداشتند و داستان‌ بازی هم آن‌قدر قدرتمند نیست که بتواند برای ساعت‌های زیادی بازیکن را درگیر کند. از طرف دیگر، وجود خریدهای متعدد درون برنامه‌ای آخرین لگد را به تن بی‌جان این بازی زد. بخش قابل توجهی از جذابیت‌های ظاهری و شخصی سازی‌های کشتی‌ها به این خریدها بستگی داشت. طبیعتا این مسئله برای عنوانی که 11 سال در دست ساخت بود چندان قابل قبول نبود. در نهایت Skull and Bones می‌توانست یک تجربه جذاب درباره دزدان دریایی باشد اما بیشتر شبیه یک لایو سرویس تکراری با پوسته دزدان دریایی شد.

3) Redfall

بازی Redfall روی کاغذ تئوری جذابی را پشت خود داشت. یک بازی جهان باز با خون آشام‌ها، سلاح‌های مختلف و امکان بازی به صورت کوآپ. اما همه می‌دانیم که پیاده سازی یک تئوری مهم‌ترین قسمت آن است. با تکیه بر این موضوع این عنوان می‌تواند در زمانی بسیار کوتاه شما را ناامید کند. دنیای Redfall بزرگ است اما محتوای زیادی برای پر کردن آن ندارد و بخش‌هایی از نقشه بسیار خالی به نظر می‌رسند. سیستم پیشرفت بازی و ارتقای آن‌ هم چنان عمقی ندارد.

مشکلات فنی هم از همان اول انتشار یکی از بزرگ‌ترین ضعف‌های بازی بودند. کیفیت کلی بازی هم با استانداردی که از یک پروژه بزرگ انتظار می‌رفت فاصله زیادی داشت. شاید ناامیدکننده‌ترین قسمت ماجرا این باشد که Redfall توسط استودیو Arkane Austin ساخته شد. همان استودیویی که پیش از این بازی (Prey (2017 را ساخته بود. البته قابل به ذکر است که شکست این عنوان برای استودیو سازنده خود هم پیامدهای سنگینی هم داشت. مایکروسافت در سال 2024 تعطیلی استودیو Arkane Austin را اعلام کرد و این تیم برای همیشه منحل شد.

2) Anthem

بازی Anthem، یکی از قابل توجه‌ترین تغییر مسیرهای استودیو BioWare بود. استودیویی که سال‌ها خود را با بازی‌های داستان محور به بازار شناسانده بود، ناگهان سراغ یک شوتر آنلاین با تمرکز بر کواپ رفت. در ابتدای معرفی این عنوان همه چیز جذاب به نظر میرسید. لباس‌های زرهی زیبای بازی، پرواز در محیط و نبردها توجهات زیادی را به خود جلب کردند. اما در پایان، بازی منتشر شده با چیزی که بازیکنان انتظار داشتند بسیار فاصله داشت. دنیای این بازی جذابیت کافی را در خود نداشت و داستان هم اصلا کیفیتی را که از این استودیو انتظار می‌رفت نداشت. 

شخصیت‌ها و اتفاقات بازی عمق آن‌چنانی نداشتند و نمی‌توانستند کسی را به ماندن در بازی ترغیب کنند. ضعف گیم‌پلی هم بعد از مدتی خود را نشان می‌داد و بعد از زمان کوتاهی، خرید‌های درون برنامه‌ای هم تعداد بسیار زیادی از نقدها را به خود اختصاص داد. مسیر Anthem آنطوری که BioWare انتظار داشت پیش نرفت و بیشتر شبیه ورودی ناشیانه به محیطی بود که این استودیو نمی‌شناخت. در پایان، یکی از جاه‌طلبانه ترین پروژه‌های این استودیو به لیست بازی های جهان باز ناامیدکننده اضافه شد. 

1) Starfield

شاید قرار دادن بازی Starfield در صدر لیست بازی های جهان باز ناامیدکننده کمی بی‌رحمی باشد، بازی آن‌قدری بد نیست که یک فاجعه تمام عیار باشد. می‌توان گفت مشکل اصلی این بازی به انتظاراتی برمی‌گردد که بازیکنان از آن داشتند. این عنوان قرار بود داستانی بزرگ از استودیو Bethesda باشد که بزرگی کهکشان را با آزادی عمل بازی‌های حهان باز ترکیب می‌کرد. اما نتوانست آنطوری که انتظار می‌رفت ظاهر شود. دنیای بازی بزرگ است اما خالی. سیارات زیادی در نقشه وجود دارند اما به نظر می‌رسد صرفا برای پر کردن نقشه طراحی شده‌اند.

بخش‌هایی از محیط خالی و تکراری هستند و گشتن در این دنیا همیشه حس کشف چیزی جدید را همراه خود ندارد. شاید بتوان گفت بزرگ‌ترین مشکل این بازی این بود که در حد استودیو Bethesda نبود. این استودیو در گذشته بازی‌هایی مانند Fallout 3ِ را منتشر کرده بود که نه تنها موفق بودند، بلکه تاثیر زیادی بر روی ژانر جهان‌ باز گذاشتند. اما استارفیلد بیشتر شبیه یک بازی خوب و قابل قبول بود تا شاهکاری از این تیم. شاید در حالت عادی این مسئله قابل قبول باشد اما برای یکی از مهم ترین استودیو‌های RPG جهان و یکی از مورد انتظارترین بازی‌های سال، کافی نبود.

حرف آخر

در مجموع، بازی های جهان باز ناامیدکننده همیشه محصول ایده‌های بدی نیستند. گاهی پشت این عناوین ایده‌های جذاب، دنیایی بزرگ و حتی یک تیم با تجربه وجود دارد اما محصول نهایی نمی‌تواند انتظارات بازیکنان را برآورده کند. هرکدام از بازی‌های این لیست، به شکلی متفاوت با این مشکل رو به رو شدند. بعضی در داستان و شخصیت‌پردازی کم آوردند، بعضی دنیایی خالی داشتند و برخی هم پتانسیل اصلی ایده خود را پیاده نکردند. چیزی که این بازی‌ها را در این لیست ظاهر کرد، طبیعتا فاصله میان چیزی بود که می‌توانستند باشند و چیزی که به دست بازیکنان رسید. نظر شما در این مورد چیست؟ ایده‌های خود را با ما در اشتراک بگذارید!