نقد و بررسی بازی End of Abyss

هنگامی که سخن از آثار ترسناک و فضایی به میان می‌آید، ناخودآگاه یاد و خاطره‌ی شاهکارهای سینمایی و بازی‌های کلاسیکی می‌افتیم که روح آدم را در تنگنای سکوت و ناشناخته‌ها اسیر می‌کردند. استودیوی Section 9 Interactive که دست‌پروردگان طراحان سابق استودیوی خوش‌نام Tarsier هستند، اکنون با اثر تازه خود یعنی بازی End of Abyss بازگشته‌اند تا بار دیگر تعریفی از وحشت کیهانی و ایزوله بودن ارائه دهند.

نقد و بررسی بازی End of Abyss

در این نقد و بررسی، نگاهی به عنوان ساخته‌شده توسط استودیوی S9 Interactive یعنی End of Abyss انداختیم و تحلیلی دقیق و موشکافانه از جزئیات داستان، گیم‌پلی و ساختار آن انجام دادیم. با پارسی گیم در نقد و بررسی بازی End of Abyss همراه شوید.

اعماق

این بازی روایتگر داستان شخصیتی به نام Cel است که برای سر درآوردن از سرگذشت تاریک یک پایگاه متروکه در اعماق سیاره‌ای دور افتاده، قدم به راهروهایی می‌گذارد که هر گوشه‌ی آن بوی مرگ و تباهی می‌دهد. روایت داستان به دور از میان‌پرده‌های پرهیاهو و با تکیه بر هنر ناب قصه‌گویی محیطی پیش می‌رود؛ به طوری که شما از طریق یادداشت‌های پراکنده، آثار به‌جا‌مانده از خدمه و زمزمه‌های مبهم دستگاه‌ها، به عمق فاجعه پی می‌برید و خود را تکه‌ای از این کابوس رو به زوال می‌یابید.

در این میان، قدم گذاشتن به این وسعت هولناک تنها به معنای پیشروی در یک محیط ناشناخته نیست، بلکه سفری است به درونی‌ترین لایه‌های ترس انسانی در مواجهه با ناشناخته‌های کیهانی. هرچه بیشتر در دل این تاسیسات فرو می‌روید، خط میان توهم و واقعیت کم‌رنگ‌تر شده و زمزمه‌هایی از درون دیوارهای فلزی به گوش می‌رسد که گویی حضور شما را نه به عنوان یک ناجی، بلکه به عنوان مهمانی ناخوانده و طعمه‌ای تازه خیر مقدم می‌گویند. این فضاسازی نفس‌گیر، از همان لحظات نخستین، ریشه‌های شک و تردید را در ذهن بازیکن می‌کارد تا بداند راهی برای بازگشت به خانه باقی نمانده است.

خفقان‌ در راهرو

مبارزات در End of Abyss، فراتر از یک تقابل ساده‌ی شلیک و فرار، در واقع نوعی مدیریت بحران در شرایط ایزوله هستند. سیستم مبارزه به گونه‌ای طراحی شده که بازیکن را در یک چرخه‌ی مداوم از تصمیم‌گیری‌های سریع قرار می‌دهد؛ جایی که مدیریت دقیق ذخیره‌ی مهمات با دقت هدف‌گیری در تاریکی گره خورده است. برخلاف بازی‌های اکشن رایج، در اینجا هر برخورد، نیازمند استفاده‌ی هوشمندانه از محیط است.

برای مثال، استفاده‌ی استراتژیک از منورها برای ایجاد فرصتی گذرا در تاریکی مطلق، یا مدیریت فضا برای جلوگیری از محاصره شدن در راهروهای تنگ، از عناصر کلیدی هستند که مبارزه را از یک اکشن ساده به یک شطرنج مرگبار تبدیل می‌کنند. تنوع دشمنان نیز از موجودات جهش‌یافته‌ی نخستین گرفته تا موجوداتی پیچیده‌تر، بازیکن را وادار می‌سازد تا ابزارهای خود را با حساب‌وکتاب به کار بگیرد.

سمفونی سکوت

بخش عظیمی از گیرایی و اعتبار این اثر را باید مدیون طراحی بصری و مهندسی صدای بی‌نقص آن دانست که دست‌کم در سال‌های اخیر کم‌نظیر بوده است. فضاسازی‌های صنعتی، لوله‌های زنگ‌زده، بخارهای متصاعد از دستگاه‌های فرسوده و ترکیبی از رنگ‌های مرده، فضایی تنگنا هراس پدید آورده‌اند که هر انسان عاقلی را در همان دقایق نخستین دچار اضطراب می‌کند.

در این میان، جادوی اصلی توسط طراحان صدا رخ داده است؛ جایی که سکوت مرگبار محیط تنها با چکیدن قطرات آب، نویزهای الکتریکی و زوزه‌ی موجودات ناشناخته در کانال‌های تهویه شکسته می‌شود. این اصوات حساب‌شده پیش از آنکه دشمن را به چشم ببینید، حضورش را به سیستم عصبی شما مخابره می‌کنند و ضربان قلبتان را روی دور تند قرار می‌دهند.

هنر بازگشت

یکی از ارکان بنیادین که ساختار مترویدوینیای End of Abyss را سرپا نگه داشته، نحوه‌ی طراحی نقشه‌ها و پاداش‌هایی است که به کاوش‌گری بازیکن تعلق می‌گیرد. بازی هرگز دست شما را برای رسیدن به نقطه‌ی پایان باز نمی‌گذارد، بلکه در بسیاری از مواقع شما را ناچار می‌سازد تا پس از به‌دست‌آوردن یک ابزار تازه، کارت دسترسی جدید یا کدهای امنیتی، به بخش‌های تاریک و مسدود شده‌ی اولیه‌ی بازی بازگردید.

این رفت‌وآمدهای حساب‌شده برخلاف بسیاری از آثار مشابه که تنها حکم تلف کردن وقت را دارند، در اینجا با رازهای تازه، لایه‌های پنهانی از داستان و منابع کمیابی که برای بقا حیاتی هستند پاداش داده می‌شوند. همین امر باعث می‌شود تا نقشه‌ی بازی نه به عنوان یک مانع دست‌وپاگیر، بلکه به مثابه‌ی یک موجود زنده و تنفس‌کننده احساس شود که با هر بار پیشروی، لایه‌های بیشتری از اسرار خود را به روی شما می‌گاید.

شکننده در ساختار

با وجود تمام درخشش‌ها و ظرافت‌های فنی،  End of Abyss خالی از لکنت و ایراد نیست و در نیمه‌ی دوم سفر، دچار برخی چالش‌های ساختاری در سیستم پیشروی می‌شود. مکانیک‌های مربوط به ساخت‌وساز اقلام و ارتقای تجهیزات که در ساعات اولیه جذاب و حیاتی به نظر می‌رسند، به مرور زمان رنگ و بوی تکرار به خود می‌گیرند و بازیکن را درگیر چرخه‌ای فرسایشی از جمع‌آوری اجباری مواد اولیه می‌کنند.

علاوه بر این، منحنی دشواری مبارزات با باس‌ها و موجودات قدرتمند پایانی، شیب تند و گاه غیرمنطقی به خود می‌گیرد که ممکن است صبر بازیکنان کم‌حوصله‌تر را به سر بیاورد. با این همه، این کاستی‌ها به قدری نیستند که بتوانند بدنه‌ی اصلی این تجربه‌ی سهمگین را خدشه‌دار کنند؛ چرا که شیرینی غلبه بر تاریکی مطلق و کشف رازهای این پرتگاه، ارزش تمام سختی‌ها را دارد.