ترسناک ترین بازی های سری سایلنت هیل

سری بازی های سایلنت هیل یکی از نمادین‌ترین مجموعه‌های ترسناک در تاریخ بازی‌های ویدیویی هستند. اغلب آثار این مجموعه معمولا جنس ترس خاصی را ارائه می‌دادند که بر وحشت روانشناختی و اتمسفر بسیار سنگین محیط استوار بود و از جایی به بعد، این عناصر تبدیل به امضای اصلی این سری شدند. اگرچه چند سالی بود که IP ترسناک کونامی در استراحت به سر می‌برد و خبری از نسخه جدید آن نبود، اما این شرکت ژاپنی در سالیان اخیر دو بازی بزرگ از سایلنت هیل منتشر کرده تا نشان دهد عزمش برای احیای آن بسیار جدی است.

وحشتناک‌ترین عناوین در سری بازی های سایلنت هیل

اگر طرفدار وحشت روانشناختی باشید، بدون شک مجموعه Silent Hill مناسب‌ترین گزینه برای شما هستند. اما خب مثل هر مجموعه بازی دیگری، در این سری هم همه نسخه‌ها از منظر کیفی و شدت ترسی که به مخاطبشان منتقل می‌کنند، برابر نیستند. در حالی که برخی از نسخه‌های این مجموعه می‌تواند کاری کند که شب‌ها از ترس و نگرانی خوابتان نبرد، برخی دیگر هم خیلی سخت شما را می‌ترسانند و گاها حتی ممکن است به آنان بخندید! به همین خاطر، در این مقاله از پارسی گیم تصمیم گرفتیم که ترسناک‌ترین عناوین در سری بازی های سایلنت هیل را به شما معرفی کنیم.

10) Silent Hill: Downpour

Silent Hill: Downpour داستان یک زندانی به نام مورفی پندلتون را روایت می‌کند که پس از جان سالم به در بردن از تصادف اتوبوس زندان، به سمت شهر سایلنت هیل فرار می‌کند؛ غافل از اینکه بداند با پای خودش وارد تله شده است. نکته جالب اینجاست که علی‌رغم سوءپیشینه مورفی، کاراکتر او در جریان بازی به طرز غیرمنتظره‌ای اخلاق‌مدار است و همین باعث تمایز او از دیگر پروتاگونیست‌های سری می‌شود. در حالی که در نقش مورفی برای فرار از سایلنت هیل تلاش می‌کنید، به مرور چیزهای بیشتری درباره گذشته او خواهید فهمید که به داستان اصلی مرتبط هستند.

Silent Hill: Downpour از آن بازی‌هاییست که نظرات ضد و نقیض زیادی در بین طرفداران مجموعه درباره‌اش وجود دارد. در حالی که برخی از طرفداران قدیمی از گرافیک قدیمی، داستان پر ایراد و به طور کلی کیفیت پایین‌تر آن نسبت به نسخه‌های قبلی سری گله داشتند، عده دیگری از طرفداران سایلنت هیل هم بودند که به Downpour دید مثبت‌تری داشتند و آن را گامی بزرگ به سمت بازگشت به ریشه‌های سری می‌دانستند؛ آن هم در زمانی که یکی دو نسخه آخر این مجموعه به کلی از ریشه‌های خود دور شده بود. با این حال، هر دو طرف روی این موضوع توافق دارند که Downpour آنطور که باید ترسناک نیست و استانداردهای سایلنت هیل در این موضوع را رعایت نمی‌کند.

9) Silent Hill: Homecoming

بازی Silent Hill: Homecoming به عنوان ششمین نسخه این سری شناخته می‌شود که البته طرفداران زیادی هم ندارد. این بازی داستان الکس شپرد را روایت می‌کند که پس از خدمت در ارتش، نزد خانواده‌اش برگشته است. با این حال، لذت بازگشت به خانه دیری نمی‌پاید و رنج و عذاب سایلنت هیل دامن الکس را نیز می‌گیرد. درست مثل سایر پروتاگونیست‌های این مجموعه، خیلی زود متوجه خواهید شد که الکس نیز رازهای تاریکی در گذشته‌اش دارد و همین رازها در ادامه بلای جان او خواهند شد.

به لطف مهارت‌های رزمی که الکس در ارتش یاد گرفته، او مهارت بالایی در کار با اسلحه‌های سرد و گرم دارد و همین باعث می‌شود که وقتی کنترل او را برعهده می‌گیرید، آنچنان احساس تهدید شدن از سمت هیولاهای بازی نداشته باشید. مخصوصا که Silent Hill: Homecoming دست شما را در مبارزات اکشن به مراتب بیشتر از نسخه‌های قبلی بازی می‌گذارد. اگرچه تعداد جامپ‌اسکرها و صحنه‌های بازی که واقعا شما را می‌ترسانند از Downpour کمتر است، اما فضاسازی و اتمسفری که Homecoming دارد، بسیار سنگین‌تر و ترسناک‌تر از آن بازی است. همین موضوع باعث می‌شود تا Silent Hill: Homecoming شباهت بیشتری به عناوین کلاسیک این سری داشته باشد (حداقل از منظر ظاهری).

8) Silent Hill: Shattered Memories

Silent Hill: Shattered Memories واقعا بازی جالبیست و پتانسیل بسیار زیادی هم برای موفقیت داشت. این بازی نه یک بازسازی، بلکه نگاهی دوباره و کاملا جدید به نسخه اول سایلنت هیل بود. بازی با در نظر گرفتن وقایع نسخه سوم، داستان اولین قسمت سایلنت هیل را به شکل کاملا جدیدی روایت و تفسیر می‌کند و دید تازه‌ای از آن عنوان به شما می‌دهد. Silent Hill: Shattered Memories بازی‌ایست که اگرچه چندان به ریشه‌های این مجموعه وفادار نیست، اما در عوض هویت خاص خودش را دارد که باعث می‌شود فارغ از تمام انتقادات، قابل احترام باشد.

اصلی‌ترین چیزی که در Silent Hill: Shattered Memories باعث ترسیدن شما می‌شود، این است که سازندگان در این نسخه به کلی بیخیال سیستم مبارزات شده‌اند. دیگر خبری از کتک زدن هیولاها با لوله فلزی نیست و تنها گزینه شما در هنگام مواجهه با هیولای اصلی بازی، فرار و مخفی شدن است. اگرچه گاهی اوقات بازی در انتقال حس ترس به تقلا کردن می‌افتد، اما تلاش آن برای ارائه یک تجربه وحشت روانشناختی در نوع خود ارزشمند است.

7) Silent Hill: Origins

از این جا به بعد، موردهای لیست ترسناک و ترسناک‌تر می‌شوند. در این قسمت، به بازی Silent Hill: Origins می‌پردازیم که اگرچه میزان ترس و وحشت آن در حد سه‌گانه اصلی نیست، اما در بین نسخه‌های جدیدتر احتمالا از همه دلهره‌آور تر است. Silent Hill: Origins در واقع پیش‌درآمدی بر کل سری بازی های سایلنت هیل است و سعی کرده تا جای ممکن به ریشه‌هایش وفادار باشد.

اگرچه از دید انتقادی، Silent Hill: Origins یک بازی متوسط و شاید حتی ضعیف محسوب شود، اما به خوبی می‌تواند اتمسفر سه‌گانه اصلی را برای مخاطب تداعی نماید و همین باعث می‌شود تا بسیاری از طرفداران آن را به نسخه‌هایی مثل Homecoming و Downpour ترجیح دهند. علی‌رغم داستان متفاوت (و ضعیف)، بازی بسیار شبیه نسخه اول سایلنت هیل است و همین باعث شده تا طرفداران نسبت به منتقدان، با آن کمی مهربان‌تر باشند.

6) Silent Hill 3

Silent Hill 3 آخرین بازی از سه گانه اورجینال سری است و اگرچه طرفداران آن را به اندازه نسخه‌های اول و دوم دوست ندارند، اما نمی‌توان منکر کیفیت آن شد. در این نسخه، ما برای اولین بار شاهد یک پروتاگونیست زن در کل سری بازی های سایلنت هیل هستیم؛ یعنی هدر میسون. اولین بار او را در نسخه اول مجموعه دیدیم اما حالا تبدیل به یک دختر نوجوان شده که بار دیگر دست سرنوشت او را به سایلنت هیل آورده است.

هر نسخه از سایلنت هیل به یک بخش خاص و تاریک از زندگی بشری می‌پردازد و تمرکز Silent Hill 3 نیز روی نگرانی‌ها و فشاریست که نوجوانان در جامعه تحمل می‌کنند. این فشارها در بازی تبدیل به هیولاهای کریه‌المنظری می‌شوند که پیوسته کاراکتر اصلی و خود شما را آزار می‌دهند. از طرفی ضعف هدر در مبارزات نسبت به کاراکترهای قدیمی که مردان بزرگ و بالغ بودند، باعث می‌شود تا اغلب فرار کردن گزینه منطقی‌تر، و البته ترسناک‌تر، باشد. Silent Hill 3 خیلی خوب نشان می‌دهد که مشکلات یک نوجوان تا چه اندازه می‌تواند ترسناک باشد.

5) Silent Hill 4: The Room

بدون هیچ شکی، Silent Hill 4: The Room متفاوت‌ترین سایلنت هیلی است که تا به حال عرضه شده. تقریبا تمام نسخه‌های اصلی سری در محیط باز و در شهری نفرین‌شده و مه‌گرفته جریان دارند؛ آن هم با زاویه دوربین سوم‌شخص. اما نسخه چهارم همه این‌ها را زیر پا می‌گذارد و به کلی تبدیل به چیز متفاوتی می‌گردد. بازی در مورد هنری تاونشند است که در اتاق خودش گیر افتاده و وقایع ماورالطبیعه عجیب و ترسناکی را تجربه می‌کند؛ آن هم از زاویه دید اول‌شخص.

هرچه بازی جلوتر می‌رود، محل زندگی هنری بیشتر و بیشتر تسخیر می‌شود تا جایی که دیگر هیچ مکان امنی وجود نخواهد داشت. Silent Hill 4: The Room مطمئن می‌شود که شما به عنوان بازیکن، تقریبا هیچوقت طعم آرامش را نچشید و لحظه به لحظه‌ای که در بازی حضور دارید، در استرس و نگرانی باشید. اگرچه تفاوت‌های این بازی با عناوین اصلی سری باعث شده تا طرفداران علاقه زیادی به آن نداشته باشند، اما نمی‌توان منکر این شد که Silent Hill 4: The Room به شدت بازی ترسناکی است.

4) Silent Hill f

جدیدترین نسخه‌ای که از سری سایلنت هیل منتشر شده، Silent Hill f نام دارد. در این نسخه شاهد این هستیم که برای اولین بار، یک بازی از این سری در خارج از خاک آمریکا جریان دارد. داستان Silent Hill f حول محور دختری نوجوان و دبیرستانی به نام هیناکو است که در دهه 1960 میلادی در ژاپن زندگی می‌کند.

همانطور که گفتیم، هر نسخه از سایلنت هیل معمولا به یک بخش خاص و تاریک از زندگی انسان‌ها می‌پردازد. Silent Hill f هم روی جنسیت‌زدگی و ترس‌های مرتبط با آن تمرکز دارد. در ژاپن آن دوره، زنان صرفا داریی مردان بودند و اختیار و ذهن و بدنشان را نداشتند. این بازی نیز به درستی در قالب استعاره و هیولاهای زشت و نفرت‌انگیز، مفاهیمی مثل تبعیض جنسی، زایمان اجباری، تجاوز، و مواردی از این دست که کابوس زنان به شمار می‌آید را نشان دهد. Silent Hill f جوری شما را می‌ترساند که بعد از خروج از بازی، تا مدت‌ها به آن فکر کرده و معنی و مفهوم هر سکانس را در ذهن خود حلاجی کنید.

3) Silent Hill 2

Silent Hill 2 نه تنها بهترین بازی این سری از منظر کیفیت است، بلکه یکی از ترسناک‌ترینِ آن‌ها نیز به شمار می‌رود. بازی داستان جیمز ساندرلند را روایت می‌کند که به دنبال نامه‌ای از همسر مرده‌اش، پا به شهر مه‌آلود و ساکت سایلنت هیل می‌گذارد. با این حال، روایت داستان بازی در ادامه بسیار پیچیده‌تر می‌شود و سوال‌های بسیار زیادی را برای مخاطبان ایجاد می‌نماید. سوال‌هایی که البته برای شنیدن پاسخ هولناکشان، باید تا پایان بازی صبر کنید.

Silent Hill 2 بهترین نمونه برای تعریف واژه «حشت روانشناختی» است. به لطف این اثر و انتشارش در سال 2001، انقلابی عظیم در این سبک به پا شد که بعدها تقریبا تمام عناوین این ژانر، از شاهکار کونامی الگو گرفتند. Silent Hill 2 جامپ اسکرهای زیادی ندارد اما با کمک اتمسفر خفه‌کننده، دشمنان عجیب و کابوس‌وار، و البته پیچش‌های داستانی غیرمنتظره، مخاطب را تا مغز استخوان می‌ترساند.

2) Silent Hill 1

اولین نسخه Silent Hill اتمسفر بسیار خاصی داشت و هیچ نسخه دیگر این سری، حتی قسمت دوم، نتوانست عینا آن اتمسفر را شبیه‌سازی کند. حس و حالی که بازی اصلی به شما می‌دهد، چیزی فراتر از ترس است. در Silent Hill 1، سکوت، سردرگمی در محیط بازی، و تنهایی موج می‌زند. هری میسون در دنیای سایلنت هیل به طرز وحشتناکی تنهاست و بازی این حس تنهایی و سکوت شوم محیط را مستقیما به مغز استخوان شما تزریق می‌کند.

Silent Hill 1 در نشان دادن و اجرای چنین اتمسفری عالی عمل می‌کند و جوری مخاطبش را می‌ترساند که بعید است جای دیگری بتوان مشابهش را تجربه کرد. از طرفی این نسخه اطلاعات بسیار کمی از داستان و روند آن پیش روی شما قرار می‌دهد و در بسیاری از مراحل، هری در سردرگمی کامل به سر می‌برد. شاید همین سردرگمی و حس تنهایی در شهر وحشتناک سایلنت هیل، ترسناک‌ترین بخش این بازی باشد.

1) P.T

بودن P.T در این لیست شاید کمی برایتان عجیب باشد که البته قابل درک است؛ هر چه نباشد، این اثر در واقع چیزی بیشتر از یک دمو کوتاه از بازی کنسل‌شده Silent Hills نیست. با این وجود، هیدئو کوجیما در همین دمو کوتاه به قدری خوب مخاطبش را می‌ترساند که باعث شده بسیاری از افراد، P.T را ترسناک‌ترین بازی عمرشان قلمداد کنند.

P.T شباهت‌های زیادی به Silent Hill 4: The Room دارد. هر دو بازی از زاویه دوربین اول‌شخص بهره می‌برند و در خانه‌ای تسخیرشده قرار دارند. با این حال، ساخته کوجیما به مراتب ترسناک‌تر از قسمت چهارم سایلنت هیل است. در P.T، هیچ نقطه امنی وجود ندارد و شبح خانه یعنی لیسا، پیوسته در تعقیب و آزار شماست. در این دمو، کوجیما از ترکیب جذاب و وحشتناکی از جامپ‌اسکرهای متعد و ترس روانشناختی برای میخکوب کردن مخاطبش استفاده می‌کند که البته این کار را به بهترین شکل ممکن انجام داده. خلاصه اینکه گول «دمو» بودن P.T را نخورید، این اثر ترسناک‌ترین نسخه سایلنت هیل بوده و در این موضوع هیچ شکی نیست.

جمع‌ بندی

به عنوان یک مجموعه بازی ترسناک قدیمی، سری بازی های سایلنت هیل هر کدام میزان مختلفی از ترس را به مخاطبشان منتقل می‌کنند. در حالی که برخی از آن‌ها به سختی توجه‌تان را به سکانسی خاص جلب می‌کنند، در برخی دیگر حتی قدم زدن در خیابان‌های مه‌گرفته نیز می‌تواند برایتان پراسترس و کابوس‌وار باشد. در این مقاله به معرفی ترسناک‌ترین بازی‌های سری Silent Hill پرداختیم. حتما نظرات خود را در اینباره با ما به اشتراک بگذارید.